Posts by it_admin

Απολογισμός Μαθημάτων 2013

Οκτώβριος 12th, 2017 Posted by Άρθρα 0 thoughts on “Απολογισμός Μαθημάτων 2013”

ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΘΕΡΙΝΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Την Παρασκευή 2 Αυγούστου 2013 ολοκληρώθηκαν τα θερινά εκπαιδευτικά προγράμματα του Ι.Ε.Γ.Θ.Π. Συγκεκριμένα, λειτούργησαν τα εξής προγράμματα:

ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: Εκμάθηση και βελτίωση της Ελληνικής Γλώσσας. Δ/ντής των εκπαιδευτικών προγραμμάτων είχε ορισθεί ο Δρ. Φιλόλογος καθηγητής, κ. Εμμανουήλ Δρακάκης. Γράφτηκαν, ύστερα από αίτησή τους, και φοίτησαν  συνολικά τριάντα πέντε (35) φοιτητές και φοιτήτριες, εκ των οποίων οι περισσότεροι Ρώσοι και Ουκρανοί και οι υπόλοιποι δύο Σέρβοι, ένας από την Ουγκάντα, μια Αγγλίδα και δυο παιδιά ομογενών από το Νιού Κάστελν. Οι φοιτητές, μεταξύ των οποίων τρεις ιερείς και δύο Διάκονοι, ήσαν φοιτητές ή απόφοιτοι του Θεολογικού Σεμιναρίου και του μεταπτυχιακού Τμήματος της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας, του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου του Αγίου Τύχωνα και άλλων Σεμιναρίων και Πανεπιστημίων του Νοβοσιμπίρσκ, της Σταυρουπόλεως, της Σαμάρας κ.α. Έχει ιδιαίτερη βαρύτητα για τα προγράμματα -πρώτο και δεύτερο- το ευχάριστο γεγονός ότι τα παρακολούθησαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, εκτός από τους φοιτητές ,και πολλοί καθηγητές ξένων Σχολών και Πανεπιστημίων, όπως οι π. Θεόδωρος YULAEV, καθηγητής της Κλασσικής Φιλολογίας και της Εβραϊκής, π. Γεράσιμος VERTEY, Διπλ. Πολυτεχνείου και του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου της Μόσχας, καθηγητής της Ιστορίας της Θρησκείας (Σαμάρα), π. Βιατσεσλάβ BOCHAROV, θεολόγος και απόφοιτος του Τμήματος της Ιστορίας του Παν/μίου της Σταυρουπόλεως, Σοφία AKHMADIEVA, βιολόγος και καθηγήτρια της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και της Σλαβονικής Φιλολογίας (Νοβοσιμπίρσκ), Παύλος DOBROTSVETOV, καθηγητής της Πατρολογίας της Θεολογ. Ακαδημίας της Μόσχας, Ανδρέας GORBATYUK, φυσικός, καθηγητής Τ.Ε.Ι., Ελένη BELOBORODOVA και Όλγα LISITSINA, καθηγήτριες της Σχολής  Αγιογραφίας της Λαύρας, Παύλος LADNOV, οικονομολόγος, Χριστίνα PIVOVAROVA, μουσικός, διευθύντρια χορωδίας, Μιχαήλ KVASHNIN, θεολόγος, Διπλ. Μεταπτυχ. Σπουδών, και Κων/νος NORKIN, θεολόγος και δημοσιογράφος. Δίδαξαν στο πρώτο πρόγραμμα οι Φιλόλογοι καθηγητές: Εμμανουήλ Πετάσης (από την Ιεράπετρα), Χρύσα Περάκη (από τη Σητεία), Καλλιόπη Πιταροκοίλη και Αικατερίνη Χουλιάρα (από τον Άγιο Νικόλαο). Στο πρόγραμμα αυτό εντάχθηκε για πρώτη φορά, πειραματικά, το Φροντιστήριο ελληνικής γλώσσας και θεολογικής ορολογίας για Ελληνιστές καθηγητές, οι οποίοι γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα, την διδάσκουν στις Σχολές, στα Γυμνάσια ή στις Ακαδημίες. Δίδαξαν απογευματινές ώρες σε κατάλληλη αίθουσα που διαμορφώθηκε στα Έξω Λακώνια, πλησίον του Ι. Ναού Αγίου Νεκταρίου, οι π. Γεώργιος Μαρνέλλος και  Πόπη Πιταροκοίλη (δύο δίωρα εβδομαδιαίως). Το φροντιστήριο παρακολούθησαν όλοι οι καθηγητές και φοιτητές που ομιλούν πολύ καλά τα ελληνικά. Εφόσον υπάρξει ενδιαφέρον, το Ινστιτούτο προτίθεται να εξετάσει τη δυνατότητα διοργάνωσης για το επόμενο καλοκαίρι ενός ξεχωριστού τμήματος το οποίο να απευθύνεται αποκλειστικά σε ελληνιστές καθηγητές και φοιτητές. Στο τμήμα αυτό προτίθεται να διδάξει και ο Ελβετός καθηγητής κ. Νικόδημος, Ιωάννης-Ιάκωβος RICHARD.

Ο πρώτος αυτός κύκλος του προγράμματος έκλεισε με τις τελικές εξετάσεις των σπουδαστών και για τα τρία επίπεδα (αρχάριοι- μεσαίοι-προχωρημένοι).

ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ, ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ -ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ

Συντονιστές για το πρόγραμμα Σπουδής στην Ορθόδοξη Θεολογία και τον Πολιτισμό ήταν οι πανεπιστημιακοί καθηγητές: π. Γ. Μαρνέλλος, Σταύρος Μαραγκουδάκης, Παναγιώτης Σκαλτσής, Αμαλία Γεναράκη, Τατιάνα Μπορίσοβα, π. Διονύσιος Σχλενώφ, π. Βόρης Πιβοβάρωφ. Ειδικότερα, για τη σπουδή στην ελληνική γλώσσα συντονιστές και επιστημονικοί σύμβουλοι του Ινστιτούτου έχουν ορισθεί οι παρακάτω πανεπιστημιακοί καθηγητές: 1. Νίκος Παπαδογιαννάκης, Φιλόλογος, Ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης, τ. Κοσμήτορας της Σχολής Επιστημών της Αγωγής. 2. Αντώνιος Σανουδάκης, Δρ Θεολογίας, Φιλόλογος και Θεολόγος, τ. Σχολικός Σύμβουλος των Φιλολόγων, Επίκουρος καθηγητής της Α.Ε.Α.Η.Κ. 3. Nicodème-Jean-JaquesRICHARD, καθηγητής της Αρχαίας Ελληνικής, της Νεοελληνικής Γλώσσας και της Γαλλικής Φιλολογίας (Παν/μιο της Γενεύης). Το πρόγραμμα αυτό εγκαινίασε ο Σεβασμ. Μητροπολίτης Πέτρας και Χερρονήσου κ. Νεκτάριος ο οποίος συναντήθηκε με τους φοιτητές στο Τ.Ε.Ι. Αγίου Νικολάου και είχε μακρά συνομιλία μαζί τους. Δίδαξαν οι παρακάτω πανεπιστημιακοί καθηγητές: 1. Νίκος Παπαδογιαννάκης, Σταύρος Μαραγκουδάκης, π. Γ. Μαρνέλλος, Απόστολος Μπουρνέλης, Αντώνης Σανουδάκης, Ιωάννης Λίλης, Εμμανουήλ Ανδρουλιδάκης, και από ξένα Πανεπιστήμια οι : κ. Jean-JacquesRICHARD, π. Διονύσιος Σχλενώφ και η κυρία Σοφία Akhmadieva. Επίσης, ο καθηγητής π. Σέργιος Μαρνέλλος, Δρ Θεολογίας, και οι κυρίες Μαρία Χατζηπαναγιώτη, καθηγήτρια Φιλόλογος με Μάστερ της Φιλοσοφικής Σχολής Κρήτης και Νεονίλλη Κούπαρη, Ιστορικός-Αρχαιολόγος, διδάσκουσα στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων.

Οι παραδόσεις των διαλέξεων και των σεμιναρίων γίνονταν στην ελληνική γλώσσα και με την συνεχή εκλεκτή παρουσία και βοήθεια της καθηγήτριας κυρίας Τατιάνας Μπορίσοβα και στα ρωσικά. Σύνολο φοιτητών που παρακολούθησαν το δεύτερο πρόγραμμα: τριάντα πέντε (35). Εξ αυτών έλαβαν στις 2/8  τίτλο σπουδών οι τριάντα δυο (32), δηλαδή μόνο οι φοιτητές και καθηγητές ξένων Πανεπιστημίων. Ας σημειωθεί ότι με βάση το καταστατικό του Ιδρύματος ισχύει ότι το Ινστιτούτο «ως εκπαιδευτική μονάδα σπουδών Ελληνικής Γλώσσας, Ορθοδόξου Θεολογίας και Πολιτισμού…παρέχει εκπαίδευση και μπορεί…να διοργανώνει ειδικά προγράμματα σπουδών για τους φοιτητές σε γνωστικά αντικείμενα σχετικά με τους εκπαιδευτικούς στόχους του Ινστιτούτου…Η Διοίκηση του Ινστιτούτου…για κάθε πρόγραμμα χορηγεί ανάλογα τίτλο ή πιστοποιητικό σπουδών…» (άρθρο 27).

Ο δεύτερος κύκλος έκλεισε με τη διάλεξη του πανεπιστημιακού καθηγητού της Νεοελληνικής, Αρχαίας Ελληνικής και Γαλλικής  φιλολογίας, κ. N.J.J.Richard , με θέμα το ελληνικό και το λατινικό αλφάβητο – καταγωγή, ανάπτυξη, διάδοση και τροποποιήσεις, την οποία παρακολούθησαν όλοι με ενδιαφέρον και που μετέφρασε στη ρωσική η κ.Τατιάνα Μπορίσοβα, καθηγήτρια της Σλαβονικής και Ρωσικής Φιλολογίας.

ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΛΑΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΣΕ ΟΜΑΔΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΠΟΥ ΤΟ ΕΙΧΑΝ ΖΗΤΗΣΕΙ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΟΥΣ π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΧΛΕΝΩΦ.

Στην ομάδα αυτή ανήκαν καθηγητές και φοιτητές, κυρίως της Λαύρας του Αγίου Σεργίου, οι οποίοι πλησίον του π. Δ. Σχλενώφ, Δ/ντή της Βιβλιοθήκης της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας, βοηθούν ως βιβλιοθηκάριοι. Αξίζει να αναφερθεί η πληροφορία, ότι με ενέργειες του εν λόγω δραστήριου διευθυντή η βιβλιοθήκη εμπλουτίσθηκε τα τελευταία χρόνια με πενήντα δύο χιλιάδες τόμους (52.000) βιβλίων από χώρες κυρίως της Ευρώπης.

Δίδαξε ο κ. Εμμ. Δρακάκης, Διπλ. Αρχειονομίας και Παλαιογραφίας της ομώνυμης Ανωτάτης Σχολής του Βατικανού. Οι σχετικές βεβαιώσεις δόθηκαν σε ειδική σεμνή τελετή στις 26/7 και ώρα 7μμ. στον Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου στα Έξω Λακώνια. Παρευρέθησαν, εκτός των διδασκόντων και διδασκομένων, ο π. Κων/νος Χατζηδάκης, η Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου κ. Ζαχαρένια Βάρδα, οι καθηγητές κ. Σταύρος Μαραγκουδάκης και Ιωάννης Ριχιάρ,  οι κ. Ιωάννης Ανδρουλάκης, τ. Πρόεδρος του διαμερίσματος των Έξω Λακωνίων, Ιωάννης Ν. Μαρνέλλος, Υπομηχανικός, Εμμανουήλ Ζερβός ,δάσκαλος, και πολλοί συγχωριανοί οι οποίοι και ενθουσιάστηκαν από την παράκληση που έψαλλαν τόσο όμορφα  ο χορός των ξένων φοιτητών. Ακολούθησε επίσημη τράπεζα στον καταπράσινο κήπο της οικίας Χαραλάμπη Μαρνέλλου στην οποία παρακάθισαν πενήντα δύο (52) πρόσωπα, όλη η οικογένεια του π. Γεωργίου Μαρνέλλου, ο Αντιπρόεδρος του Κ.Μ.Ο.Π. κ. Ζαχαρίας Παπουτσάκης, ο οποίος προσέφερε τα μέγιστα στην διοργάνωση των εκπαιδευτικών εκδρομών και στην προετοιμασία της εκδήλωσης, και οι κυρίες της Επιτροπής Εστίας Απόρων φοιτητών του Κέντρου «Μαρία Τουτουδάκη» με επικεφαλής την Πρόεδρο, κυρία Κων/να Αντωνάκη, οι οποίες πρωτοστάτησαν με ενορίτες των Αγίων Αναργύρων και με τη βοήθεια της πρεσβυτέρας Μαρίας στην προμήθεια και την παρασκευή του δείπνου. Με τον πρακτικό αυτό τρόπο αποφεύχτηκε μια μεγάλη δαπάνη την οποία ήταν αδύνατο εκ των πενιχρών εσόδων του να καλύψει μόνο του το Ινστιτούτο.

Το υπεύθυνο έργο του πολυϊστορα Διευθυντή κ. Εμμ. Δρακάκη και όλων γενικά των προγραμμάτων, εντός και εκτός των Διδακτηρίων, στήριξαν και συντόνισαν με κόπο και μόχθο, αλλά και υπευθυνότητα, οι πανεπιστημιακές καθηγήτριες κυρίες Τατιάνα Μπορίσοβα και Αμαλία Γεναράκη, η Προϊσταμένη του Τ.Ε.Ι. Αγίου Νικολάου κυρία Φωτεινή Ψιμάρνη-Βούλγαρη, και το διδακτικό, υπαλληλικό και τεχνικό προσωπικό και ιδιαίτερα το ξενοδοχείο ΜΙΡΑΜΑΡΕ, η εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ και το ΚΤΕΛ Αγίου Νικολάου.  Σε όλους αυτούς αξίζει ο έπαινος και οι ευχαριστίες όλων των εμπλεκομένων φορέων, δηλαδή του Κέντρου, του Ινστιτούτου, της Εκκλ/κής Ακαδημίας Ηρακλείου, του Δήμου Αγίου Νικολάου και της Περιφερειακής Ενότητας Λασιθίου. Τη γραμματειακή στήριξη των προγραμμάτων είχε αναλάβει ευγενώς η κ. Αικατερίνη Χουλιάρα. Επίσης, ο π. Γεώργιος και τα παιδιά του, Μανώλης, π. Σέργιος και Αθανάσιος και η φιλόλογος Ιωάννα Χρονάκη. Το δεύτερο πρόγραμμα, το καθαρά φιλολογικό, παρακολούθησαν, επίσης, συντοπίτες και πολλοί φιλόλογοι. Εντύπωση προκάλεσε η παρουσία της καθηγήτριας κυρίας Τατιάνας Πετρόβνα, Δρ Φιλοσοφίας και συντονίστριας των προγραμμάτων της Σχολής της Ελληνικής Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού της περιοχής του Τόμσκ της Σιβηρίας. Η κυρία Τατιάνα, η οποία παραθέριζε στο Ηράκλειο, προσήλθε στο Τ.Ε.Ι. Αγίου Νικολάου στις 23/7 και 2/8, για να ακούσει τις διαλέξεις του καθηγητή κ. Ριχιάρ και για να παρευρεθεί στην καταληκτήρια εκδήλωση του Ινστιτούτου μας. Στο πλαίσιο αυτό της δόθηκε το βήμα και παρουσίασε εισήγηση με θέμα «Εισαγωγή στην Ιστορία της Ελληνικής Φιλοσοφίας».  Στο φιλολογικό πάνελ πρέπει να προστεθεί και η φιλολογική εσπερίδα αφιερωμένη στον Αντρέι Ρουμπλιώφ και τον σκηνοθέτη Αντρέι Ταρκόφσκι που διοργανώθηκε από το Ινστιτούτο και τον Πολιτιστικό και Αθλητικό Οργανισμό Αγίου Νικολάου στις 27/7 στο κινηματοθέατρο «Χριστίνα». Σε αυτή ομίλησαν οι : π. Ευάγγελος Παχυγιαννάκης, Σγουρός Οδυσσέας και η αντιπρόεδρος του Π.Α.Ο.Δ.Α.Ν., κ. Μαρία Κωστάκη. Την εκδήλωση χαιρέτισαν ο Δήμαρχος κ. Δ. Κουνενάκης, και οι καθηγητές π. Γ. Μαρνέλλος και π. Διονύσιος Σχλενώφ. Επίσης, στο πλαίσιο του προγράμματος πραγματοποιήθηκαν οι τρεις μεγάλες εκπαιδευτικές και προσκυνηματικές εκδρομές : 1. α) Στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Μεγάλης Παναγίας και στην πόλη της Νεάπολης (ξενάγηση π. Κων/νος Περιβολαράκης και καθηγητής Εμμ. Φούσκης). β) Στα Μοναστήρια της Ιεράς Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου: Αγίου Γεωργίου Σελληνάρι, Παναγίας Καρδιώτισσας, Βιδιανής, Κρουσταλλένιας, Κουφής Πέτρας, Κρεμαστών και στην ενορία Καμινακίου. Η υποδοχή και η φιλοξενία  όλων των παραπάνω Ενοριών και Μονών υπήρξε υποδειγματική.  Επικεφαλής ήσαν οι π. Γ. Μαρνέλλος και Κων. Χατζηδάκης.

2. Στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης. Στο πλαίσιο του προγράμματος της εκδρομής  όλοι οι φοιτητές με επικεφαλής τους εξ Ηρακλείου Συντονιστές των προγραμμάτων συμμετείχαν στα εγκαίνια του ιερού ναού της Αγίας Αναστασίας της φαρμακολύτριας. Έγινε θερμή υποδοχή των φιλοξενουμένων φοιτητών από τον Σεβασμ. Αρχιεπίσκοπο Κρήτης, κ. Ειρηναίο, στο παρεκκλήσιο του ενοριακού ναού του Αγίου Κωνσταντίνου, στο παλαιό κοιμητήριο.

Κατά τη διάρκεια γεύματος που παρατέθηκε από την ενορία του Αγίου Κωνσταντίνου αντηλλάγησαν εκατέρωθεν χαιρετισμοί με εγκαρδιότητα. Ο Αρχιεπίσκοπος χαιρέτισε τους Ρώσους φοιτητές, μιλώντας με ιδιαίτερη θερμότητα για τις σχέσεις των δυο Εκκλησιών κάτω από τη στέγη της κοινής μητέρας, της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η εγκαρδιότητα αυτή εκφράστηκε στη συνέχεια και σε σχετική επιστολή η οποία επιδόθηκε δια του π. Γεωργίου σε όλους τους φοιτητές.

Στην αντιφώνησή τους οι φιλοξενούμενοι σπουδαστές ευχαρίστησαν στο πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου την Αποστολική Εκκλησία της Κρήτης, το πλήρωμα της Εκκλησίας και ιδιαίτερα την Ιερά Μητρόπολη Πέτρας και Χερρονήσου, το Ινστιτούτο και την Α.Ε.Α.Η.Κρήτης για την φιλοξενία και την αγάπη με την οποία τους περιβάλλουν. 3. Στα Χανιά και το Ρέθυμνο. Με επικεφαλής τον Πρόεδρο του Ινστιτούτου επισκέφτηκαν τις Ι. Μονές Αγίας Τριάδος Τσαγκαρόλων, Τ. Προδρόμου Κορακιών, Χρυσοπηγής. Τους τάφους των Βενιζέλων, όπου τέλεσαν τρισάγιον και το Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Νεκταρίου στο οποίο τελέσθηκε ιερά παράκληση  από τον π. Εμμανουήλ Δερμιτζάκη με συμμετοχή του χορού των Ρώσων φοιτητών. Στο τέλος, οι φοιτητές ξεναγήθηκαν από τον π. Εμμανουήλ στο προσκύνημα και είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ομιλία του π. Γεωργίου σχετικά με τη ζωή και τα θαύματα του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως. Μετά τη μικρή δεξίωση στον Άγιο Νεκτάριο, ύστερα από πρόσκληση του Σεβασμ. Μητροπολίτου Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Δαμασκηνού, οι εκδρομείς μετέβησαν στο χωριό Νεροκούρου, όπου η ενορία του Αγίου Γερασίμου, με επικεφαλής τον δραστήριο εφημέριο π. Κων/νο Τσαγκαράκη και το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο  πρόσφερε πλούσιο γεύμα με μπόλικο κρητικό κρασί το οποίο  είχαν παρασκευάσει με περίσσια διάθεση και πολλή αγάπη οι κυρίες της ενορίας. Ακολούθησαν ριζίτικα τραγούδια από τους ριζίτες του χωριού και παραδοσιακά τραγούδια από το χορό των φοιτητών. Αυτή η κρητική δεσποτική φιλοξενία θα μείνει αξέχαστη στους φιλοξενουμένους μας  και προβάλλει ταυτόχρονα τα ήθη και τις κρητικές μας παραδόσεις στο Εξωτερικό. Γι΄ αυτό και αξίζουν οι θερμές ευχαριστίες σε όλους τους συντελεστές των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, ιδιαίτερα στην Εκκλησία της Κρήτης και τους φιλόξενους Επισκόπους και ιερείς της. Κατά την επιστροφή τους από τα Χανιά πέρασαν από το Ρέθυμνο όπου έγιναν δεκτοί με πολλή αγάπη στους ιστορικούς Ναούς των Εισοδίων της Θεοτόκου, στους Τέσσερις Μάρτυρες και την Αγία Βαρβάρα. Η ξενάγηση στην Αγία Βαρβάρα και στον Μητροπολιτικό Ναό έγινε από τον πανεπιστημιακό καθηγητή πρωτ. Χαράλ. Καμηλάκη, Δρα της Ιστορίας της Τέχνης.

Τη λήξη του όλου προγράμματος σφράγισε μια απλή τελετή απονομής των βεβαιώσεων παρακολούθησης και ιερά παράκληση στον Ιερό Ιδρυματικό ναό “Ρόδον το Αμάραντον” παρουσία και εκπροσώπων των τοπικών αρχών. Τις βεβαιώσεις για τους δύο πρώτους κύκλους σπουδών απένειμαν ο πρόεδρος  του Ινστιτούτου, π. Γεώργιος Μαρνέλλος και η σύζυγός του, πρεσβυτέρα κ. Μαρία, ο καθηγητής κ.J.J.Richard, ο κ. Μανόλης Κλώντζας, περιφερειακός σύμβουλος, ο αντιπρόεδρος του Κ.Μ.Ο.Π., κ. Ζαχαρίας Παπουτσάκης, οι υπεύθυνοι του προγράμματος, κ. Μανόλης Δρακάκης και οι κυρίες Τατιάνα Μπορίσοβα και Αμαλία Γεναράκη, καθώς και οι διδάσκοντες καθηγητές, κ. Χρύσα Περάκη, Πόπη Πιταροκοίλη, Κατερίνα Χουλιάρα και Μανόλης Πετάσης.

Μέσα σε μια φορτισμένη από συγκίνηση ατμόσφαιρα για την επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος για μια ακόμη χρονιά, αλλά και για τον αποχαιρετισμό των σπουδαστών που ετοιμάζονταν για την επιστροφή στην πατρίδα τους, ο κ. Δρακάκης, ο κ. Κλώντζας και ο π. Γεώργιος Μαρνέλλος εκφράστηκαν με λόγια επαινετικά για το πρόγραμμα και το έργο του Ι.Ε.Γ.Θ.Π.- Κ.Μ.Ο.Π., έργο που προάγει εκτός των άλλων, την φιλία και τον πολιτισμό μεταξύ ομοδόξων λαών.

Όσον αφορά στον κ. Κλώντζα , που για μια ακόμη φορά τίμησε με την παρουσία του και τη στήριξή του τα προγράμματα, εξήρε την τεράστια προσφορά του Ινστιτούτου, όχι μόνο στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, αλλά και στον ρόλο που διαδραματίζει στην Ορθοδοξία, γενικά, και στην απήχηση της περιοχής μας στα πέρατα της Ασίας και μάλιστα σε μια εποχή δύσκολη , σαν αυτή που διανύουμε, στην οποία η γνώση και η επικοινωνία μεταξύ των λαών κρίνεται αναγκαία. Μιλώντας ως εκπρόσωπος της Περιφέρειας Κρήτης, ως εκπρόσωπος του Περιφερειάρχη και ως θεσμοθετημένο μέλος της Δ.Ε. του Ινστιτούτου, ευχαρίστησε όλους τους συμμετέχοντες στο πρόγραμμα για το έργο που έχουν επιτελέσει, κάνοντας δε ιδιαίτερη μνεία στους εκπαιδευτικούς οι οποίοι, όπως ανέφερε, αφιλοκερδώς προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας. Τόνισε, ακόμη, την ξεχωριστή προσφορά του π. Γεωργίου Μαρνέλλου, χωρίς την πρωτοβουλία και την στήριξη του οποίου δεν θα έπαιρνε σάρκα και οστά ένα τέτοιο Ίδρυμα στην περιοχή μας, το οποίο προάγει την παράδοση και τον πολιτισμό. Πρότεινε, τέλος, να προχωρήσουμε και στο αντίστροφο, στην εκμάθηση δηλαδή της ρώσικης γλώσσας από ανάλογο εκπαιδευτικό προσωπικό της Ρωσίας.

Κλείνοντας, υποσχέθηκε πως από την πλευρά του θα παραμείνει αρωγός και συμπαραστάτης, ασχέτως από τον θεσμικό του ρόλο, όποτε χρειαστεί και με όποιο τρόπο μπορεί.

Ο κ. Δρακάκης Μανόλης, Γενικός Γραμματέας του Ινστιτούτου, Φιλόλογος, καθηγητής της Ελληνικής Παλαιογραφίας, μίλησε με τη σειρά του με λόγια επαινετικά για το πρόγραμμα , ευχαριστώντας όλους όσοι το στήριξαν, όλους τους επίσημους φορείς, τα μέλη και τους σπουδαστές, η παρουσία των οποίων όλο αυτό το διάστημα θέρμαινε και τη δική μας πίστη. Ζήτησε δε  τη στήριξη όλων των φορέων και τα επόμενα χρόνια και για τα τρία προγράμματα που είναι σε εξέλιξη.

Αυτό  αποτελεί και την ευχή όλων όσοι ασχολούνται εντατικά και ανιδιοτελώς  με το πρόγραμμα αυτό τα τελευταία χρόνια: να έχει τη στήριξη και τη συμπαράσταση όλων και θέση ανάλογη με το έργο που επιτελεί. 

Εκ του Κ.Μ.Ο.Π. και του Ι.Ε.Γ.Θ.Π.

Πρωτ. Γεώργιος Μαρνέλλος , πρόεδρος Ι.Ε.Γ.Θ.Π

Αικατερίνη Χουλιάρα , Αναπλ.Γεν.Γραμματέας Κ.Μ.Ο.Π.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΡΝΕΛΛΟΥ

Οκτώβριος 12th, 2017 Posted by Άρθρα 0 thoughts on “ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΡΝΕΛΛΟΥ”

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΡΝΕΛΛΟΥ, ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΩΝ ΑΝΤΡΕΙ ΡΟΥΜΠΛΙΩΦ ΚΑΙ ΑΝΤΡΕΙ ΤΑΡΚΟΦΣΚΥ (Θερινός κινηματογράφος «ΧΡΙΣΤΙΝΑ», Άγιος Νικόλαος Κρήτης-ΣΑΒΒΑΤΟ 27 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013

1) Η Ορθόδοξος Εκκλησία της Ρωσίας, εορτάζει κατά το τρέχον έτος 2013, την συμπλήρωση 1150 χρόνων από τη δημιουργία του σλαβικού αλφαβήτου. Είχα την μεγάλη ευλογία να συμμετάσχω στις επίσημες εορταστικές εκδηλώσεις (ειδικότερα σε δυο συνέδρια), τα οποία διοργανώθηκαν από τις Ιερές Μητροπόλεις του Νοβοσιμπίρσκ και της Σαμάρας, τον περασμένο Μάιο.

Το σλαβικό αλφάβητο(9ος μ.Χ. αιώνας) είναι καρπός της εκκλησιαστικής πολιτικής του Βυζαντίου και της φιλολογικής, ποιμαντικής και ιεραποστολικής προσπάθειας των εκ Θεσσαλονίκης Αγίων Ιεραποστόλων Κυρίλλου και Μεθοδίου, Φωτιστών των Σλάβων. .Αυτοί οι δύο μεγάλοι άνδρες με την υψηλή παιδεία την οποία κατείχαν, τον ιερό ζήλο, την ένθεη ζωή όχι μόνο δημιούργησαν το αλφάβητο, αλλά και μεταμόρφωσαν τη σλαβική γλώσσα με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτή να εκφράσει τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας. Η σλαβική γλώσσα πλήρης σε πνευματικό περιεχόμενο, εμβαπτισμένη στην αγιοπατερική παράδοση υπήρξε η βάση για τη δημιουργία της σλαβικής φιλολογίας και του ιδιόμορφου σλαβικού πολιτισμού. Ακριβώς αυτή είναι η αξία της παγκόσμιας δραστηριότητας του Κυρίλλου, του Μεθοδίου και των μαθητών τους.

Η αξία επίσης της σλαβικής γλώσσας έγκειται στο γεγονός ότι είναι έργο εκκλησιαστικών ανδρών, οι οποίοι διακρίθηκαν για την αγιότητά τους, ΚΑΙ είχαν άριστη γνώση της ελληνικής και της σλαβικής.

Ο παριστάμενος Λαυριώτης Ηγούμενος και καθηγητής  π. Διονύσιος Σχλενώφ, τον οποίο και καλωσορίζομε, επίσημα, στην πόλη μας, στην ομώνυμη πόλη του Νοβοσιμπίρσκ, γράφει σε σχετικό άρθρο του στο «Ύδωρ εκ Πέτρας» για τη σλαβική γλώσσα, τα εξής: «Η γλαγολιτική γραφή είχε το χαρακτήρα της θεόσταλτης χριστιανικής γραφής». Αυτή την άποψη τη στηρίζει στο βίο του Κυρίλλου, στον οποίο έχει διασωθεί η συνομιλία του Αγίου Κυρίλλου με τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄.

Την αίτηση του Ηγεμόνα της Μοραβίας Ρατισλάβου, όπως και των Χαζάρων (Β.Δ. σύνορα Βυζαντίου,) ο Ιερός Φώτιος τη θεώρησε ως φωνή, κάλεσμα του Τριαδικού Θεού και πρότεινε στους στενούς του συνεργάτες Κωνσταντίνο – Κύριλλο και Μεθόδιο να αναλάβουν αυτό το δύσκολο έργο της ιεραποστολής. Όπως στην περίπτωση του Αποστόλου Παύλου, η γλώσσα έπαιξε καταλυτικό  ρόλο για το έργο, το οποίο επιτέλεσε ο απόστολος στα Έθνη, έτσι και στην περίπτωση των Φωτιστών των Σλάβων, η γνώση της σλαβικής γλώσσας αποτέλεσε τον βασικό παράγοντα για την ιεραποστολή στους Σλάβους. «Αυτό σημαίνει ότι με μεταφράσεις ιεραποστολή δεν γίνεται. Ούτε φυσικά και με επιβολή ξένης γλώσσας, όπως έκαμαν οι Λατίνοι ιεραπόστολοι. Και αυτό, γιατί η μητρική γλώσσα του κάθε ανθρώπου είναι εκείνη που συγκινεί τον έσω άνθρωπο. Με αυτήν θέλει να υμνεί και να δοξολογεί την Αγία Τριάδα». Η δημιουργία του σλαβικού αλφαβήτου, εκτός από τη διάδοση της ευαγγελικής αλήθειας, είχε ως συνέπεια όχι μόνο τη διαμόρφωση της σλαβονικής φιλολογίας και λογοτεχνίας, αλλά και του ορθόδοξου πολιτισμού. Ένας ολόκληρος κόσμος, θρησκευτικός, καλλιτεχνικός έγινε προσιτός στους Σλάβους, που τους βοήθησε να αναπτύξουν παράλληλα τη δική τους ορθόδοξη πνευματική και καλλιτεχνική παράδοση.

2)Ως γνωστόν, ο 14ος αι. στο Βυζάντιο, σημαδεύτηκε από την μεγάλη μορφή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (1269-1359). Την ίδια εποχή μια μεγάλη μορφή σημαδεύει την πνευματική ζωή στη Ρωσία. Ο Όσιος Σέργιος του Ράντονεζ (1314-1392), ο ιδρυτής και ηγούμενος της Αγίας Τριάδος, ο ιδρυτής δεκάδων μοναστηριών στη Ρωσία, ο Πατέρας του ρωσικού μοναχισμού και εμπνευστής της νηπτικής αναγέννησης. Υπήρξε πηγή θείας ευλογίας, έδωσε νέα ώθηση και πνοή στην πορεία του ρωσικού Έθνους, επηρέασε τη ζωή, μέχρι το τέλος του 17ου αι. Πλήν αυτού, όμως, διέλαμψε στη Ρωσία τα τέλη του 14ου αι. ο έλληνας ζωγράφος Θεοφάνης, ο οποίος έδρασε κυρίως στην περιοχή του Νόβγκοροντ και ίδρυσε δική του εικονογραφική σχολή. Την ίδια εποχή ένα νέο αστέρι ανατέλλει στο στερέωμα της Εκκλησίας και ειδικότερα στον τομέα της ζωγραφικής, της «θεολογίας του κάλλους». Αυτός είναι ο μεγάλος εικονογράφος, ιστοριογράφος Αντρέι Ρουμπλιώφ, ο οποίος το 1411 ιστόρησε, με την έμπνευση και καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, την εικόνα της Αγίας Τριάδος, για την οποία ήδη ομίλησε ο αγαπητός φίλος πρωτοπρεσβύτερος, εικονογράφος και συγγραφέας πατήρ Ευάγγελος. Ο όσιος Αντρέι Ρουμπλιώφ, υπήρξε μαθητής του Αγίου Σεργίου, άρα ο Άγιος Στάρετς του Ράντονεζ υπήρξε ο πνευματικός του καθοδηγητής, ο εμπνευστής του στο μυστήριο της Αγίας Τριάδος, και της ένθεης ζωής, ο «αλείπτης» του, ο προπονητής του για να γίνει δοχείον χάριτος.. Δεν είναι μόνο αυτή η σχέση δασκάλου και μαθητή, είναι και κάτι ακόμα, που τους ενώνει πνευματικά και θεολογικά και τους αναδεικνύει δασκάλους και παιδαγωγούς της πνευματικής ζωής, του ασκητικο-ευχαριστιακού ήθους. Είναι και η μέθοδος αναγωγής ενός ολόκληρου λαού στο μυστήριο της Αγίας Τριάδος. Συγκεκριμένα: Ο Άγιος Σέργιος την Εκκλησία, που έκτισε στα δάση του Ζαγκόρσκ, την αφιέρωσε στην Αγία Τριάδα. Με τον πρακτικό αυτό τρόπο ήθελε ο Άγιος να διδάξει στους χριστιανούς τη δογματική διδασκαλία της Αγίας Τριάδος και να τους καλλιεργήσει την αγάπη και την ισότητα, την  ενότητα, την κοινωνία στις μεταξύ τους σχέσεις.

Στην ίδια κατεύθυνση εργάστηκε και ο μαθητής του Ρουμπλιώφ, ο οποίος το 1411 δηλαδή δέκα εννέα χρόνια μετά την κοίμηση του Αγίου Γέροντά του, αφιέρωσε ένα από τα σπουδαιότερα έργα τέχνης στην Φιλοξενία του Αβραάμ, στους τρεις Αγγέλους, άγιες μορφές, οι οποίες διασαλπίζουν την ύπαρξη και τον τρόπο υπάρξεως των προσώπων της Αγίας Τριάδος.

3) Κατά τον 14ο αιώνα, απεσταλμένοι του Οικουμενικού Πατριάρχη Φιλοθέου (1355 και 1362-1376) έφεραν στον Άγιο Σέργιο πατριαρχικά δώρα και μια επιστολή. Η πατριαρχική επιστολή, που σώζεται στη Λαύρα, γράφει τα εξής: «Άκουσα για την ενάρετη ζωή σας και δόξασα το Θεό. Αυτό όμως που λείπει από το Μοναστήρια σας είναι το κοινοβιακό τυπικό…Σας συμβουλεύω, λοιπόν, να δημιουργήσετε ένα κοινόβιο. Είθε να σας ενισχύει το έλεος του Θεού και η δική μου η ευλογία».

Έτσι ξεκίνησε η κοινοβιακή ζωή στη Ρωσία. Και σήμερα τι συμβαίνει εδώ στην Κρήτη με την ευλογία της Παναγίας ΡΟΔΟΝ ΤΟ ΑΜΑΡΑΝΤΟΝ και των Αγίων Σεργίου και Νεκταρίου Πενταπόλεως των θαυματουργών;

Εδώ συντελείται όχι ένα θαύμα, αλλά το θαύμα της αποκαλύψεως του Τριαδικού Θεού στον σύγχρονο κόσμο.

«Το θαύμα ουδέν έτερον είναι» διδάσκει ο Άγιος Νεκτάριος «παρά αποκάλυψις του Θεού εν τω κόσμω…Θαύμα και θεοπνευστία εισί δυο διάφοροι μορφαί της θείας αποκαλύψεως, υπό τας οποίας ο Θεός αποκαλύπτεται τοις ανθρώποις. Και θαύμα μεν είναι η εν τη φύσει γενομένη αποκάλυψις του Θεού, θεοπνευστία δε η εν τω πνεύματι γενομένη αποκάλυψις του Θεού». «Η φωνή της αποκαλύψεως ηχεί εύλαλος εις τας καρδίας των ανθρώπων…Η φύσις του κόσμου και ο προορισμός του ανθρώπου απαιτούσι την συνεχή του Θεού πρόνοιαν και αποκάλυψιν, όπως πληρώσωσιν αμφότεροι τον ίδιον αυτών προορισμόν…». Δεν είναι μόνο η θεόπνευστη διδασκαλία των Αγίων που μαρτυρεί την αποκάλυψη του Θεού. Είναι και η συνεχής παρουσία των Αγίων Σεργίου και Νεκταρίου ανάμεσα μας που επιβεβαιώνουν το θαύμα και διασαλπίζουν με τα χαριτόβρυτα λείψανά τους, που φυλάσσονται εκεί ψηλά, στις ακρώρειες του «ΚΕΝΤΗ»των Λακωνίων, ότι ο Θεός προνοεί για τον κόσμο, τον διευθύνει, κατευθύνοντάς τον σε «ένα λελογισμένον τέλος».

Αυτός ο ναός, ο οποίος  με πολλούς κόπους, μόχθους, και θυσίες δυο και πλέον δεκαετιών, σχεδόν αποπερατώθηκε, και ο οποίος παραχωρήθηκε στο Ινστιτούτο της Ελληνικής Γλώσσας, κατά το έτος 2011, γίνεται συν τω χρόνω, θαβώριος τόπος των αποκαλύψεων του Τριαδικού Θεού, πανορθόδοξο κέντρο λατρευτικής και ιεραποστολικής ζωής. 

Εδώ, ιδιαίτερα συναντάται η ελληνική και η σλαβική γλώσσα, ο ελληνικός και ο σλαβικός πολιτισμός, η  κοινοβιακή ζωή και προβάλλεται, με αθόρυβο τρόπο, ο τόπος μας, τα βυζαντινά μνημεία μας και ο πολιτισμός της Κρήτης.

Εδώ ενώνονται «επί το αυτό» η Δυτική Ευρώπη με τη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Σερβία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία. Εδώ στα Έξω Λακώνια, στο ΤΕΙ Αγίου Νικολάου και τον Άγιο Νεκτάριο σμίγουν η Κρήτη και η Αφρική, ο «Άγιος Νικόλαος», της Σιβηρίας δηλαδή το Νοβοσιμπίρσκ, με την πόλη του Αγίου Νικολάου Λασιθίου, η Μόσχα, με τη Λαύρα του Αγίου Σεργίου, η Σταυρούπολη, με τη Σαμάρα, το Παρίσι με το Ντάρααμ και το Νιού Κάστελν της Αγγλίας. 

Οι ΡΩΣΟΙ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Οκτώβριος 12th, 2017 Posted by Άρθρα 0 thoughts on “Οι ΡΩΣΟΙ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ”

Αφιέρωμα αγάπης  στο Ινστιτούτο Ελληνικής Γλώσσας, Ορθόδοξης Θεολογίας και  Πολιτισμού για τα καλοκαιρινά προγράμματα εκμάθησης της  Ελληνικής γλώσσας.

Αρχιμ. Γεωργίου Shestun, Καθηγητή του Πανεπιστημίου της Σαμάρας,

Σήμερα, όλο και περισσότεροι  Ρώσοι ενδιαφέρονται για τη σπουδή της Ελληνικής Γλώσσας, μολονότι, επίκαιρες γλώσσες στο σύγχρονο κόσμο  θεωρούνται η αγγλική, η ισπανική, η γαλλική, η γερμανική και η κινέζικη. Αυτή η στροφή και η αγάπη των ορθοδόξων Ρώσων προς την Ελλάδα, την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό, εξηγείται όχι μόνο από το γεγονός ότι αυτοί αγαπούν ιδιαίτερα τους Αγίους Τόπους στα Ιεροσόλυμα, όπου η ελληνική κοινότητα αλλά και πολλοί άλλοι, ομιλούν κατά κανόνα ελληνικά, αλλά και λόγω  των σχέσεων και αιώνιων δεσμών τους με το Ορθόδοξο Βυζάντιο, την βυζαντινή κληρονομία, την οποία παρέλαβε ο λαός μας την ώρα που βαπτίστηκε. Εννοούμε, ότι, ο πολιτισμός που δημιουργήθηκε στη Ρωσία, αντλούσε σε μεγαλύτερο βαθμό από την  πηγή της Ιεράς Παραδόσεως της Ορθόδοξης Εκκλησίας, παράδοση, η οποία διαμορφώθηκε ακριβώς στους κόλπους του ελληνόφωνου Βυζάντιου. Έτσι, η ελληνική γλώσσα είναι το κλειδί, που ανοίγει και την εξωτερική δομή του ρώσικου πολιτισμού, αλλά και ξεκλειδώνει την ίδια την ορθόδοξη ρώσικη ψυχή. Μόνο με μια προσέγγιση στα έργα των Αγίων Πατέρων, στους βίους των Αγίων μπορεί να καταλάβει κανείς, τον «πολιτιστικό κώδικα» της Ρωσίας. Αυτό ισχύει και για τους ίδιους τους κατοίκους της χώρας μας, οι οποίοι σήμερα με πολύ κόπο ψάχνουν την εθνική τους ταυτότητα, ξεχνώντας, ή αγνοώντας, πολλές φορές, το έδαφος της Ορθόδοξης Παράδοσης, στο οποίο ριζώθηκε ο πολιτισμός της Ρωσίας.

Η δράση του Ινστιτούτου Ελληνικής Γλώσσας, Ορθοδόξης Θεολογίας και Πολιτισμού, το οποίο εδρεύει στα Έξω Λακώνια, στο πλησιέστερο παραδοσιακό διαμέρισμα της πανέμορφης πόλης του Αγίου Νικολάου Λασιθίου, με τα πλούσια και υψηλού επιπέδου, εκπαιδευτικά καλοκαιρινά προγράμματά του-η πορεία και η ανάπτυξή του γι΄ αυτούς που δεν το γνωρίζουν, έγινε σαν ένα θαύμα, τα τελευταία δέκα χρόνια (2003-2013),  έχει σαφώς πολλά προσόντα, και αναμφισβήτητα, υπερέχει σε σύγκριση με άλλα πανεπιστημιακά προγράμματα εκμάθησης της Ελληνικής Γλώσσας. Ενδεικτικά, αναφέρουμε ότι δεν είναι μόνο τα μαθήματα τα οποία διδάσκονται από εκλεκτούς νέους Έλληνες φιλολόγους, σε τρία επίπεδα, δεν είναι μόνο οι άνετες και σύγχρονες κτιριακές εγκαταστάσεις του Τ.Ε.Ι. Αγίου Νικολάου, και η εξυπηρέτηση των Καθηγητών και του Προσωπικού του πρωτοποριακού αυτούς Ανωτάτου Ιδρύματος, και το άριστο φυσικό και φιλικό περιβάλλον των Λακωνίων και της τουριστικής πόλεως.  Είναι και τα πανεπιστημιακά μαθήματα του Ινστιτούτου στη Γλώσσα, την Ορθόδοξη Θεολογία και τον Πολιτισμό, είναι το υψηλό επίπεδο επιστημονικότητας, και ιδιαίτερα, η εκκλησιαστική βίωση των φοιτητών, η πνευματική και λειτουργική ζωή στους Ναούς και τα βυζαντινά και μεταβυζαντινά μοναστήρια της Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου. Είναι η αγάπη και τα φιλόξενα αισθήματα του Μητροπολίτη Πέτρας κ. Νεκταρίου, των εφημερίων της πόλεως και της περιοχής και όλων των κατοίκων της Κρήτης. Είναι τέλος η πατρική αγάπη, η πανεπιστημιακή παιδεία, τα πλούσια βιώματα θεολογικής εκπαίδευσης και λειτουργικής ζωής στην Αγιοσεργίτικη Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή στο Παρίσι, του πρωτεργάτη και Ιδρυτή του Κέντρου Μελέτης του Ορθοδόξου Πολιτισμού (1976) και του Ινστιτούτου Ελληνικής Γλώσσας, αιδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μαρνέλλου, η γλωσσομάθειά του, η «μόρφωσις ευσεβείας», και η ολοφάνερη συνεχής διάθεση του για προσφορά και αυτοθυσία. Επίσης και η άριστη επιλογή των επιστημονικών και λοιπών συνεργατών του, που συνεργάζονται αρμονικά με τη Διοίκηση των φορέων, με τον π. Γεώργιο και τους ξένους φοιτητές και επισκέπτες καθηγητές. Ας σημειωθεί, για όσους δεν το γνωρίζουν,  ότι ο π. Γεώργιος Μαρνέλλος και η καλή του οικογένεια, κάθε χρόνο, όχι μόνο φιλοξενούν στα σπίτια τους, φοιτητές και καθηγητές, και  δίνουν μέρος του εισοδήματός τους, για την ενίσχυση και λειτουργία του Κέντρου και του Ινστιτούτου, αλλά και πληρώνουν «από την τσέπη τους» για να βοηθήσουν ιδιαίτερα, τους απόρους φοιτητές. Όλα αυτά πρέπει να εκτιμηθούν όχι μόνο από την τοπική κοινωνία αλλά και από τον ρωσικό λαό και τις ομόδοξες Βαλκανικές χώρες. Όμως,  το σημαντικότερο είναι ότι, ο πατήρ Γεώργιος, δεν σκοπεύει να προσφέρει στους φοιτητές, απλώς, την γνώση της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού, όπως το κάνουν οι άλλοι. Γιατί η γνώση μιας ξένης γλώσσας δεν είναι πάρα μόνο ένα εργαλείο, το οποίο μπορεί κανείς να το χρησιμοποιήσει, ανάλογα με τις προθέσεις του, είτε για την ωφέλεια και ψυχωφέλεια του εαυτού του και του περιβάλλοντός του, είτε μερικές φορές και για τη βλάβη του εαυτού του και της ευρύτερης κοινωνίας.  Ο π. Γεώργιος, λοιπόν έχει τα χαρίσματα και τη διάθεση και προσφέρει, όπως ομολογούν δημόσια, όλοι οι φοιτητές μας, που στέλνομε στην Κρήτη, και το αγιοπατερικό «υλικό»,  και το λειτουργικό ευχαριστιακό ήθος, για το οποίο χρειάζεται και η εκμάθηση της Ελληνικής γλώσσας. Είναι πχ. οι τακτικές θείες λειτουργίες και ακολουθίες στα ελληνικά και τα σλαβονικά, είναι τα φιλοκαλικά έργα του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, τον βίο και το συγγραφικό έργο του οποίου ο π. Γεώργιος γνωρίζει, όσο κανένας άλλος, και του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, τους οποίους εκτιμά ιδιαίτερα, και τρέφει προς αυτούς  πολλή ευλάβεια. Οι πιο διάσημοι συγγραφείς Άγιοι, ο Άγιος Νικόδημος  και ο Άγιος Νεκτάριος μέσα στα έργα τους εξέφρασαν ένα ορθόδοξο αγιοπατερικό πνεύμα και μια γνήσια ορθόδοξη σκέψη και ζωή. Δίδαξαν με την εν Χριστώ βιωτή τους,  τις διδαχές τους και το παράδειγμα τους, ένα τρόπο ζωής, δηλαδή το αυθεντικό ορθόδοξο ήθος, αναβίωσαν την ησυχαστική παράδοση, και έθεσαν και πάλι τους κανόνες της εν Χριστώ ζωής. Η αγιοπατερική διδασκαλία κοσμοθεωρίας και βιοθεωρίας  αναπτύχτηκε μέσα  από τα θεόπνευστα συγγράμματά τους, τη ζωή και τα έργα τους. Και πραγματικά, το καλύτερο που μπορεί κανείς από τη Ρωσία να διαβάσει στα ελληνικά, είναι ακριβώς, τα συγγράμματα αυτών των συγχρόνων Μεγάλων και θεοφόρων Αγίων Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Σε αυτό βοηθάει πάρα πολύ, και ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Ελληνικής Γλώσσας, π. Μαρνέλλος με τα σχετικά έργα και τις μεταφράσεις έργων των παραπάνω Αγίων, στα ρωσικά. Υπάρχει μεγάλη και επείγουσα ανάγκη να μεταφραστούν τα έργα τους στα Ρωσικά, γιατί οι συγκεκριμένοι Άγιοι εκφράζουν μια πατερική σκέψη και δείχνουν τον τρόπο, την μέθοδο που μπορεί αυτή να γίνει βίωμα, πράξη, ήθος Χριστού, μέσα στις δύσκολες συνθήκες της σημερινής ζωής. Χωρίς καμία υπερβολή, εμείς εκτιμούμε ότι ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος, με τη χάρη του Θεού, ετοιμάζει για εμάς, με τους προσοντούχους επιστημονικούς συνεργάτες του, τους μέλλοντες μεταφραστἐς, και το κάνει με πολλή σοφία, με σοβαρότητα, με πολλή αγάπη, όμως και με μια υπέροχη μαστοριά. Τους ετοιμάζει επίμονα, προσεκτικά, όπως ένας έμπειρος και σοφός διδάσκαλος, χωρίς βιασύνη και το σπουδαιότερο, χωρίς να κερδίσει κάτι ο ίδιος  από την δουλειά του, και με αυτό το τρόπο κατευθύνει βαθμιαία την σκέψη και το ήθος των φοιτητών του,  για να στραφούν προς τα έργα των Αγίων, ώστε όταν θα αρχίσουν τις πρώτες προσπάθειες για να μεταφράσουν κάποια κείμενα, να γνωρίζουν αρκετά το θέμα, και έτσι, να κάνουν αυτοί  λιγότερα λάθη.

Και ούτε μπορεί αυτός, να κάνει αλλιώς. Αυτοί οι Άγιοι καταλαμβάνουν ένα τεράστιο μέρος της ζωής του. Υποστήριξε την διδακτορική του διατριβή  στο Παρίσι, για την διδασκαλία του Αγίου Νικοδήμου, και η εργασία του αυτή, βασίζεται στις πρωταρχικές πηγές, που βρήκε ο ίδιος ο π. Γεώργιος, διαμένοντας και μελετώντας στο Άγιον Όρος. Σε τιμή του Αγίου Νικοδήμου, καθώς και του Αγίου Νεκταρίου έχει αφιερώσει αυτός, δύο παρεκκλήσια στον Ι. Ναό «Ρόδον το Αμάραντον», που έχτισε ο ίδιος κοντά στον Άγιο Νικόλαο. Είναι επίσης, όπως είπαμε, ένας βαθύς γνώστης του συγγραφικού έργου του Αγίου Νεκταρίου, ένας από τους λίγους Θεολόγους, που απασχολούνται όχι μόνο με το βίο του Αγίου, αλλά και με την θεολογική διδασκαλία του. Θαυμάζει κάποιος το ταλέντο του συγγραφέα και Καθηγητή π. Γ. Μαρνέλλου, όπως εμείς τον παρακολουθήσαμε και στη Σαμάρα, αλλά και στην Κρήτη, να ερμηνεύει το διαχρονικό μήνυμα του Αγίου στο  σύγχρονο ακροατήριο. Ο π. Γεώργιος αγαπά τους Αγίους, και θέλει να τους αγαπήσουν και οι άλλοι.

Εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου, στον φιλόπονο και ταπεινό Διευθυντή και Καθηγητή του Ινστιτούτου Ελληνικής Γλώσσας, Ορθόδοξης Θεολογίας και  Πολιτισμού, καθώς και στους συνεργάτες του, στους Καθηγητές Πανεπιστημίων, στους συντονιστές, τους οργανωτές των προγραμμάτων, στους διδασκάλους της Ελληνικής Γλώσσας, στους βοηθούς των, να είναι πάντοτε ενωμένοι, ομόψυχοι,  για να εκπληρώσουν αυτό το όραμα: το γενναίο σκοπό για μετάδοση του Ορθοδόξου πολιτισμού σε όλο τον κόσμο. να τους στηρίξει ο Τριαδικός Θεός, και  να τους ενισχύσει, για να συνεχίζουν το αξιέπαινο έργο τους, που είναι τόσο σπουδαίο και επίκαιρο,  στην ανήσυχη και διψασμένη εποχή μας.

Σαμάρα 25-9-2013

Αρχιμανδρίτης Γεώργιος (Shestun),

Δρ Παιδαγωγικής, Καθηγητής των Ανθρωπιστικών Επιστημών του Κρατικού Πανεπιστημίου της Σαμάρας, Ακαδημαϊκός, Μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας της Εκπαιδεύσεως, και Ηγούμενος της Ι. Μονής του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού στο Ποντγκόρι της πόλεως Σαμάρα.

Ο ΑΡΧΙΕΠIΣΚΟΠΟΣ ΤΕΛΜΗΣΣΟΥ ΙΩΒ

Οκτώβριος 12th, 2017 Posted by Άρθρα 0 thoughts on “Ο ΑΡΧΙΕΠIΣΚΟΠΟΣ ΤΕΛΜΗΣΣΟΥ ΙΩΒ”

Ο ΑΡΧΙΕΠIΣΚΟΠΟΣ ΤΕΛΜΗΣΣΟΥ ΙΩΒ ΦΙΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Με μεγάλη ευχαρίστηση η Ιερά Μητρόπολη Πέτρας και Χερρονήσου, η πόλη του Αγίου Νικολάου, ιδιαιτέρως το Ιερό Προσκύνημα των Αγίων Αναργύρων, το Κέντρο Μελέτης του Ορθοδόξου Πολιτισμού και το Ινστιτούτο Ελληνικής Γλώσσας, Ορθοδόξου Θεολογίας και Πολιτισμού δεχτήκαμε, κατά μήνα Νοέμβριο, την είδηση της εκλογής από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του σεπτού μας Οικουμενικού Πατριαρχείου του αγαπητού και σεβαστού Αρχιμανδρίτου π. ΙΩΒ GETCHA, Καθηγητή και τ. Κοσμήτορα της Ορθόδοξης Θεολογικής Σχολής του Αγίου Σεργίου των Παρισίων,ως Αρχιεπισκόπου των Ορθοδόξων Παροικιών των Ρώσων της διασποράς της Δυτικής Ευρώπης.

Η μεγάλη χαρά είναι απόλυτα δικαιολογημένη, για τους εξής βασικούς λόγους: Η εκλογή ενός Επισκόπου, κατά πρώτον, δεν είναι μόνο προσωπική χαρά του εκλεγέντος, και του υπό διαποίμανση ποιμνίου του, αλλά πρώτιστα, χαρά όλης της Εκκλησίας. Η εκλογή, η χειροτονία και η ενθρόνιση είναι γεγονότα που αφορούν το σώμα της Εκκλησίας, και επομένως οι πράξεις αυτές έχουν απήχηση στις καρδιές του χριστεπώνυμου πληρώματος της Αποστολικής μας Εκκλησίας. Στην περίπτωση μάλιστα του π. Ιώβ, όπου της εκλογής προηγήθηκε Κληρικολαϊκή Συνέλευση, στην οποία προήδρευσε ο Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, ως τοποτηρητής, και εκφράστηκε, πιστεύομε, ελεύθερα και ανεμπόδιστα, η επιθυμία των εκπροσώπων των κοινοτήτων της Ρωσικής διασποράς της Δυτικής Ευρώπης, με την ψήφο τους, ποιόν προκρίνουν ως Ποιμένα τους, για να γίνει στη συνέχεια η εκλογή και η χειροτονία του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η απήχηση και η αποδοχή και η ικανοποίηση του ποιμνίου, προσδίδουν, περισσότερο κύρος, στην εκλογή του καταλληλότερου προσώπου, γεγονός που διαμορφώνει ένα καλύτερο κλίμα αποδοχής, εκτίμησης, και συλλογικής δράσης, σε όφελος τελικά, της Εκκλησίας. Η χαρά και ικανοποίηση γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, όταν ο εκλεγμένος επίσκοπος διακρίνεται για τα πνευματικά του προσόντα, τις διοικητικές του ικανότητες και κυρίως για το ορθόδοξο ήθος του, προσόντα τα οποία, από ότι γνωρίζομε, κοσμούν τον αρχιεπίσκοπο Τελμησσού κ. Ιώβ. Σε ό,τι αφορά συγκεκριμένα, την πόλη του Αγίου Νικολάου, τις Ενορίες της Αγίας Τριάδος, των Αγίων Αναργύρων, το προσκύνημα Ρόδον το Αμάραντον, το Κέντρο Μελέτης του Ορθοδόξου Πολιτισμού και το Ινστιτούτο Ελληνικής Γλώσσας, η χαρά μας είναι πολύ μεγάλη, διότι κάποιος επιστημονικός συνεργάτης, φίλος μας και εκλεκτός εν Χριστώ Αδελφός, προήχθη στο Επισκοπικό αξίωμα, και σε μια υψηλή θέση εκείνη του Αρχιεπισκόπου της Ρωσικής διασποράς αλλά και του Πρύτανη της Ορθοδόξου Θεολογικής Σχολής Παρισίων, γεγονός που διευρύνει τους ορίζοντες εκκλησιαστικής κοινωνίας, επικοινωνίας και εκπαιδευτικής συνεργασίας μεταξύ των Ιδρυμάτων μας.

Ας σημειωθεί, ότι ο π. Ιώβ, ενεγράφη και φοίτησε κατά το έτος 2009 στα εκπαιδευτικά προγράμματα, Ελληνικής Γλώσσας, Ορθοδόξου Θεολογίας και Πολιτισμού.

Ο Σεβασμ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιώβ GETCHA γεννήθηκε στο Μόντρεαλ το 1974. Ο πατέρας του Βλαδίμηρος είναι Ουκρανός. Έγινε Μοναχός και Διάκονος στη Γαλλία, το 1996. Χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος τον Ιούνιο του 2003. Υπηρέτησε ως κληρικός στο κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Πανεπιστημιακές σπουδές

Από το 1992-1996 παρακολούθησε θεολογικές σπουδές στο Κολλέγιο του Αγίου Ανδρέα στην πόλη Winnipeg (Καναδά) και παράλληλα πανεπιστημιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Manitoba.

Το 1996-1998, μετά την μετακόμιση των γονέων του στην Γαλλία, ο π. Ιώβ φοίτησε στο Μεταπτυχιακό Τμήμα ειδίκευσης για την λήψη του Διπλώματος Ορθοδόξου Θεολογίας, του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ορθοδόξου Θεολογίας του Αγίου Σεργίου των Παρισίων και έλαβε το Δίπλωμα –Maitrise Ορθοδόξου Θεολογίας. Στη συνέχεια γράφτηκε στον Κύκλο Διδακτορικών Σπουδών και  Ερευνας (1998-2003) και ύστερα από δημόσια υποστήριξη της διδακτορικής του διατριβής, ο π. Ιώβ αναγορεύτηκε Διδάκτωρ Ορθοδόξου Θεολογίας του εν λόγω Ινστιτούτου του Αγίου Σεργίου. Παράλληλα, έλαβε και Διδακτορικό Δίπλωμα της Ρωμαιοκαθολικής Θεολογίας του InstitutCatholiquedeParis.

Εκλέχτηκε Καθηγητής της Λειτουργικής και της Εκκλησιαστικής Ιστορίας και δίδαξε στο φημισμένο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου κατά τα έτη (2001-2009). Παράλληλα δίδαξε στο Ανώτατο Ινστιτούτο της Λειτουργικής και στο Ινστιτούτο  των Οικουμενικών Σπουδών του Καθολικού Πανεπιστημίου των Παρισίων (2003-2009;). Από του έτους 2010 μέχρι την ημέρα της εκλογής του ως Επισκόπου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αυτός διετέλεσε Καθηγητής του Ινστιτούτου Μεταπτυχιακών Σπουδών Ορθοδόξου Θεολογίας στο Σαμπεζύ (Chambésy) της Ελβετίας.

Ο π. Ιώβ, ως Κληρικός και ως Πανεπιστημιακός καθηγητής, έχει πλούσιο ποιμαντικό, λειτουργικό, επιστημονικό, συγγραφικό και εκδοτικό έργο. Επίσης, έχει προσφέρει πολλές υπηρεσίες με υπευθυνότητα, και σεβασμό προς τους ιερούς κανόνες και τις μακραίωνες παραδόσεις του Οικουμενικού Θρόνου, ως Μέλος Επιστημονικών Ιδρυμάτων και Εταιρειών και ιδιαίτερα στους τομείς της Θρησκευτικής Φιλοσοφίας, της Λειτουργικής Θεολογίας, στον διάλογο μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων και ως Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών. Στο χαριτόβρυτο πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου νέου Αρχιεπισκόπου Τελμησσού κ. Ιώβ, αναντίρρητα, διακονείται επάξια, η αλήθεια της ορθόδοξης πίστεως μας και ευελπιστούμε ότι με τη συμπαράσταση της Ιεράς Μητροπόλεως Γαλλίας θα προσφέρεται με υπευθυνότητα, με επιστημοσύνη, με πραότητα, και κυρίως ταπείνωση και συνεργατικότητα, η μαρτυρία της Μιας, Αγίας Αποστολικής και Καθολικής Εκκλησίας. Ελπίζομε επίσης, ότι θα ενδυναμωθεί στο μέλλον, ο βαθύτατος σεβασμός που τρέφει ο νέος Αρχιεπίσκοπος των Ρώσων της διασποράς προς τα σεπτά πρόσωπα του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου, στις αρχές, στην ιστορία και την μακραίωνη αποστολική παράδοση και πιστότητα προς το αποστολικό έργο το οποίο επιτελείται από την Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως «αποστολικώ τω ήθει και τοις τρόποις».

Στην επιτυχή άσκηση του πολύπλευρου έργου του, είχε και έχει ως πολύτιμα εργαλεία, ευγενή προτερήματα μεταξύ πολλών άλλων, την ηπιότητα, την καλοσύνη και το ευπροσήγορο του χαρακτήρα του, τα βιώματα ως «τέκνον οικογένειας της διασποράς», αλλά και το χάρισμα της πολυγλωσσίας, πολύτιμα δώρα του Αγίου Πνεύματος για την διακονία της Εκκλησίας και ψυχών ζωσών στην σύγχρονη εποχή και στις σύγχρονες κοινωνίας της φαινομενικής κυριαρχίας της επικοινωνίας και των  μέσων ενημέρωσης.

Ως Ιερά Μητρόπολη Πέτρας και Χερρονήσου, ως πόλη του Αγίου Νικολάου και ιδιαιτέρως, ως Ιερό Προσκύνημα των Αγίων Αναργύρων, ως Κέντρο Μελέτης του Ορθοδόξου Πολιτισμού και ως Ινστιτούτο Ελληνικής Γλώσσας, Ορθοδόξου Θεολογίας και Πολιτισμού,  εκφράζομε τα θερμά μας συγχαρητήρια μας και αναφωνούμε Άξιος.. Άξιος.. Άξιος.  Ευλογημένη παρά Κυρίου και καρποφόρα η αρχιερατική του πορεία και η διακονία για την θεμελίωση της πραγματικής Κοινωνίας του κτίσματος με τον Δημιουργό Του και με τον συν-άνθρωπό του

Παράλληλα, ως Πρύτανης του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ορθοδόξου Θεολογίας του Αγίου Σεργίου των Παρισίων ευχόμαστε και προσδοκούμε καλή και στενή συνεργασία με το Ινστιτούτο μας και την Κρήτη, ιδιαίτερα με την πόλη και τους κατοίκους του Αγίου Νικολάου, την οποία καλώς γνωρίζει, θαυμάζει και πολύ αγαπά.

Πρωτοπρεσβύτερος

Γεώργιος Μαρνέλλος

Δρ Θεολογίας, Πρόεδρος

Του Ι.Ε.Γ.Θ.Π. Αναπλ. Καθηγητής

Της Α.Ε.Α.Η. Κρήτης

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Οκτώβριος 12th, 2017 Posted by Άρθρα 0 thoughts on “ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ”

Πρωτ. Γεωργίου Ε. Μαρνέλλου

Αν.Καθηγητή της Ανωτάτης Εκκλ/κής Ακαδημίας Κρήτης

«ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ»

Εκδ. Ινστιτούτο Ελληνικής Γλώσσας,Ορθοδόξου Θεολογίας και Πολιτισμού «ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ»

Μία νέα ενδιαφέρουσα ερευνητική εργασία έρχεται να προστεθεί στο σημαντικό αριθμό προηγούμενων μελετών του πατρός Γεωργίου Μαρνέλλου, Δρα Θεολογίας , Αναπληρωτή Καθηγητή στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Κρήτης και μέλους της Διοικούσας Επιτροπής της. Η συγκεκριμένη μελέτη έχει ως σκοπό, αφενός, τη συμβολή στην Ιστορία των Σλαβικών Εκκλησιών, η οποία αποτελεί ένα μέρος των παραδόσεων του συγγραφέα στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Κρήτης στα πλαίσια του ευρύτερου γνωστικού του αντικειμένου, της Εκκλησιαστικής Ιστορίας, και αφετέρου,«την προβολή θεμάτων από την ιστορία, την κοινωνία, τον πολιτισμό του ρωσικού λαού και ορισμένα μονοπάτια της ορθόδοξης ρωσικής ευσέβειας» (σ.21). Η βαθύτερη ελπίδα του συγγραφέα είναι να αποτελέσει το πόνημά του «πολύτιμο βοήθημα προς χρήση των φοιτητών των Θεολογικών Σχολών και των Εκκλησιαστικών Ακαδημιών, για να γνωρίσουν αυτοί την Ιστορία, τον Ορθόδοξο Πολιτισμό, τα Ιερά Μοναστήρια και Προσκυνήματα, αλλά και τη ρωσική Αγιολογία, την αισθητική της φύσεως και την αισθητική του προσκυνήματος, στοιχεία που εκφράζουν την ψυχοσύνθεση των ορθοδόξων χριστιανών και ιδιαίτερα, την ευσέβεια του ρωσικού λαού» (σ.22).

Δεν πρόκειται όμως για απλή περιγραφή της ευσέβειας του ρωσικού λαού. Στο βιβλίο αυτό αποκαλύπτεται η δύναμη της Ορθόδοξης πνευματικότητας, η οποία μεταμορφώνει κάθε λαό, ζυμώνεται με αυτόν και τον καθιστά ικανό να φτάσει σε νέες πνευματικές δημιουργίες. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα είδος εισαγωγικής μελέτης ικανής να βοηθήσει τον αναγνώστη, να περιηγηθεί στην ιστορία του ρωσικού λαού και να περιπλανηθεί με ανοικτούς ορίζοντες στα μονοπάτια της ευσέβειάς του, μιας ευσέβειας ζυμωμένης με το ‘πύρωμα και με το αίμα’ της μαρτυρικής ψυχής του. Η περιπλάνηση αυτή  συγκινεί ιδιαίτερα τον Έλληνα αναγνώστη αφού, ως γνωστόν, μεταξύ του ελληνισμού και του ομόδοξου ρωσικού λαού, ανέκαθεν υπήρχαν ισχυροί θρησκευτικοί και πολιτιστικοί δεσμοί. Στη συλλογική ιστορική μνήμη των δύο λαών, ο απόηχος της βυζαντινής αυτοκρατορίας και η ορθόδοξη χριστιανική παράδοση ήταν πάντα σημεία  συνάντησης. Τα λόγια του Νικολάι Αρσένιεφ  ότι “αισθάνεται ζωηρή αγάπη για τον ελληνικό λαό με την ολόθερμη ευσέβειά του, με την ευθεία ψυχή του τη γεμάτη έμφυτη λεπτότητα και συχνά αποπνέουσα μια τόσο αληθινή καλοσύνη και αληθινή ευγένεια” και ότι αποτελεί “χαρά να βρίσκεται κανείς στην Ελλάδα διότι ζει στην ίδια θεμελιώδη και εμπνέουσα παράδοση, παρά τις εθνικές διαφορές γλωσσών και πνευματικής καλλιέργειας”, βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο τον συγγραφέα ο οποίος δηλώνει ότι «οι εθνικές μας διαφορές ανήκουν στην τάξη της φύσεως και είναι άσχετες με την τάξη της χάριτος» (σ.29). «Ό,τι πιο πολύ συνδέει τους δύο λαούς μας με δεσμό αγάπης είναι η ίδια κτίση, η ίδια ιστορία της «Θείας Οικονομίας», η ορθόδοξη σκέψη και ζωή, η ίδια λειτουργία του Ιερού Χρυσοστόμου, οι βίοι των Αγίων, η ίδια θεολογία του «κάλλους» και της «ωραιότητας», η ίδια «αισθητική ορθολογικότητα» που επιβάλλει στον άνθρωπο ένα «κατά Θεόν ζειν» αλλά και ένα ανάλογο προς το θέλημα του Θεού σκέπτεσθαι. Επίσης μας συνδέει η ίδια θεωρία περί φιλοκαλικού ανθρώπου, ανθρώπου που αγαπάει το κάλλος, την κοσμολογική και την ηθική, και φροντίζει και για το δικό του κάλλος » (σ.30).

Το βιβλίο, το οποίο προλογίζει ο Πανεπιστημιακός Καθηγητής Σταύρος Μαραγκουδάκης, εκτός από την εισαγωγή και τα επιλεγόμενα, χωρίζεται σε οκτώ κεφάλαια στα οποία περιλαμβάνονται διάφορες θεματικές. Γνωρίζοντας ο συγγραφέας ότι το Βυζάντιο και η Ορθοδοξία ουσιαστικά έδωσαν τα πρώτα φώτα πολιτισμού στους Σλαβικούς λαούς, όπως επίσης και τα πρώτα πρότυπα πολιτικών δομών για τις αυτοκρατορίες που ήθελαν να εγκαθιδρύσουν ήδη από τους Μεσαιωνικούς χρόνους και ότι ο 9ος αιώνας του φωτισμένου Πατριάρχου Φωτίου με τις επιτυχείς ιεραποστολές και τον εκχριστιανισμό των νέων λαών ήταν ένας αιώνας πραγματικής πνευματικής αναγέννησης  με βάση την ελληνική παράδοση, ξεκινά με μία ιστορική επισκόπηση σχετικά με την επικοινωνία των Σλάβων με το Βυζάντιο, τα πρώτα σπέρματα του χριστιανισμού στη Ρωσία, το πρώτο βάπτισμα των Ρώσων επί Πατριάρχου Φωτίου, το Βάπτισμα της Αγίας Όλγας, του Αγίου Βλαδίμηρου και των Κιεβινών. Άλλωστε «ο ηγεμόνας ασκούσε απόλυτη εξουσία στον πολιτικό, κοινωνικο-πολιτιστικό και θρησκευτικό βίο των Σλάβων. Οι Ρώσοι χρονογράφοι θεμελιώνουν σε αυτό την τελική απόφαση του Αγίου Βλαδίμηρου να εισαγάγει και επισήμως τον χριστιανισμό στη Ρωσία (έτος 988)» (σ.43). [Η σκιά και η μνήμη του Βυζαντίου, όπως σε όλα τα Βαλκάνια, έτσι και στη Ρωσία ήταν και παραμένει έντονη. Ο ρωσικός πνευματικός πολιτισμός, με έντονες θρησκευτικές διαστάσεις και ένα είδος υπολανθάνοντος ομαδικού μυστικισμού, μπόρεσε να αντλήσει από την πνευματική παράδοση του Βυζαντίου και την ελληνικότητα της ορθοδοξίας, ακριβώς γιατί η πνευματική ακτινοβολία του ‘ελληνικού’ είναι πιο πολυδιάστατη από ό,τι θα μπορούσε να υποψιασθεί ένας ορθολογιστής δυτικός επιστήμονας. Έχει το βάθος μιας δυνατότητας επικοινωνίας που είναι δεμένη μ’ ένα μοναδικό αγκάλιασμα των καίριων μυστικών της ανθρώπινης ύπαρξης.]

Το γεγονός όμως ότι σήμερα οι Ρώσοι είναι -ή τουλάχιστον παρέμειναν- Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οφείλεται κυρίως στους Αγίους Μάρτυρες και Ομολογητές, οι οποίοι πότισαν με το αίμα τους τη ρωσική γη και στήριξαν με τη θυσία τους και το παράδειγμά τους εκατομμύρια ψυχών. Χωρίς αυτούς, η Ορθόδοξη πίστη δεν θα έλαμπε και ίσως δεν θα άγγιζε τις ψυχές των Ρώσων του 20ου αιώνα και δεν θα παρουσίαζε το θαύμα της σημερινής αναγέννησης στη Ρωσία. “Ο καυτερός, ωσάν σινάπι, σπόρος του Μαρτυρίου καρποφόρησε πολλαπλασίως” (Τατιάνα Γκορίτσεβα)  στη ρωσική γη γι αυτό και ο συγγραφέας από το δεύτερο έως και το πέμπτο κεφάλαιο, προβάλλει ορισμένες μορφές Αγίων, μαρτύρων και νεομαρτύρων της  Ρωσικής Εκκλησίας, όπως τον νεομάρτυρα στρατιώτη Ευγένιο Ροντιόνωφ (+1996), την οσία Ματρώνα την τυφλή (+1953), τον άγιο Νικήτα τον Στυλίτη του Pereiaslav (12ος μ.Χ.), τον Άγιο Αλέξανδρο του Σβιρ (+1533) και φυσικά τον όσιο Σέργιο του Ράντονεζ (1314-1392).

Στον Άγιο Σέργιο αφιερώνει τρία κεφάλαια όχι μόνο επειδή τον θεωρεί  ως  «πνευματικό ποδηγέτη του ρωσικού λαού, πατέρα του ρωσικού μοναχισμού και εμπνευστή της νηπτικής αναγέννησης», αλλά και επειδή ο ίδιος ο συγγραφέας, μέσω των μεταπτυχιακών του σπουδών στο Ινστιτούτο Ορθόδοξης Θεολογίας του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι, συνδέθηκε με ακατάλυτη πνευματική σχέση μαζί του. Είναι δε τόσο δυνατή η ευλάβεια του πατρός Γεωργίου προς τον Άγιο Σέργιο ώστε [έδωσε το όνομά του στον ένα από τους τέσσερεις υιούς του -ο οποίος, σημειωτέον, το τιμά διακονώντας την Εκκλησία ως κληρικός- και επίσης] αφιέρωσε στον Άγιο ένα από τα παρεκκλήσια που πλαισιώνουν το ναό ‘Ρόδον το Αμάραντον’, τον οποίο έκτισε στο λόφο πριν την είσοδο της πόλεως του Αγίου Νικολάου για να «σκέπει και αυτός και ευλογεί από κει ψηλά τους χιλιάδες διερχόμενους αυτοκινητιστές και τους κάθε φυλής  και εθνικότητας επισκέπτες της » (σ.155).

Η συνεχής αναφορά στην παρουσία και τα θαύματα του Αγίου Σεργίου και των άλλων Ρώσων Αγίων στη βιωτή των πιστών και του ίδιου του συγγραφέα προκαλεί στον αναγνώστη αισθήματα συγκίνησης και κατάνυξης  και δείχνει ότι  “μία λαμπρότης εστίν των Αγίων και του Θεού αυτών”, κατά τον Αγ. Γρηγόριο Παλαμά. Οι Άγιοι της Ρωσίας είναι ό,τι και οι Άγιοι της Ελλάδας και όλοι οι Άγιοι απανταχού της γης : τα αρχέτυπα της Ορθοδοξίας στην πράξη. Είναι «η ίδια αγιοπνευματική κατάσταση και πραγματικότητα που μαρτυρείται στην ευωδία των χιλιάδων αγίων λειψάνων, στον πλούτο των απείρων θαυμάτων, στους χιλιάδες νεομάρτυρες και στα  ασκητικά φωτεινά πρόσωπα οσίων σύγχρονων μοναχών»(σ.30). Είναι αυτοί οι οποίοι, κατά τον Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, “δι’ ων λαλούν πράσσουν και δι’ ων σιγούν γινώσκονται”. Ο συγγραφέας προσεγγίζει τους Αγίους της Ρωσίας με ‘φόβο Θεού’, με συστολή και σύνεση διότι ως πνευματικός γνωρίζει καλύτερα ότι  ο άγιος “ανακρίνει μεν τα πάντα, αυτός δε υπ’ ουδενός ανακρίνεται” (Α΄ Κορ. 2, 15). Συναντά όμως την αγιότητα και σε ανθρώπους απλούς, ταπεινούς και κατατρεγμένους από τον παλαιό σοβιετικό ολοκληρωτισμό, διότι η Αγιότητα είναι κατάσταση που πρώτιστα αναφέρεται στον εσωτερικό “της καρδίας άνθρωπο, εν τω αφθάρτω του πνεύματος, ο έστιν ενώπιον του Θεού πολυτελές”  (Α΄ Πέτρ. 3, 3-4). Γι αυτό και ορίζει ως αρχή και τέλος των περιγραφών του την ολοζώντανη πίστη ή μάλλον την εμπειρική βεβαιότητα της πρόνοιας του Τριαδικού Θεού.  Με αυτόν τον τρόπο, επιτυγχάνει να πραγματοποιηθεί και η άλλη επιθυμία του, κυρίως με την ιδιότητά του ως καθηγητού εκκλησιαστικής εκπαίδευσης, «να προβάλλει σε όλους, ιδιαίτερα στα υποψήφια στελέχη της Εκκλησίας, το ασκητικο-ευχαριστιακό ιδεώδες και το ιδεώδες του Αγίου. Επίσης να αναθερμάνει και να αναζωπυρώσει στον εσωτερικό θάλαμο της ψυχής, την πίστη και να παρακινήσει προς την προσευχή, που είναι η εισαγωγή στο μεγάλο και υψηλό μυστήριο της Θεολογίας. Διότι, χωρίς τη βιωματική Θεολογία των Πατέρων και των Αγίων Ασκητών και την ουσιαστική συμμετοχή στα μυστήρια και στο ήθος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται κανένα, απολύτως, βήμα για την ανάληψη και εξάσκηση διδακτικού έργου στη σχολική έδρα, ή για την ανάληψη ιερατικής διακονίας» (σ.22-23).

Δεν παραλείπει επίσης στο πέμπτο κεφάλαιο να αφιερώσει αρκετές σελίδες στο «μονοπάτι της ρωσικής ευσέβειας στη Δυτική Ευρώπη»: το Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ορθόδοξης Θεολογίας του Αγίου Σεργίου των Παρισίων, του οποίου ο συγγραφέας, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, υπήρξε απόφοιτος και διδάκτορας. Ιστορεί  την ίδρυση, τη λειτουργία, τη θεολογική ακτινοβολία του και περιγράφει τις μορφές διαφόρων παγκοσμίως γνωστών και καταξιωμένων Ρώσων θεολόγων και διανοουμένων οι οποίοι είτε φοίτησαν είτε δίδαξαν στο εν λόγω ίδρυμα και οι οποίοι υπήρξαν «οι σκαπανείς της ορθόδοξης πατερικής παράδοσης και του διαχριστιανικού διαλόγου».Η επίδρασή τους στη θεολογική επιστήμη «συνέβαλε στην αναγέννηση του φιλοκαλικού πνεύματος και έστρεψε σημαντικούς ρωμαιοκαθολικούς θεολόγους προς τη σπουδή των Ελλήνων Πατέρων και της ορθόδοξης λατρείας και τέχνης» (σ.18 προλ.).  Ξεχωρίζουν οι μορφές των Σεργίου Μπουλγκάκωφ (1940-1944), Νικολάου Αφανάσιεφ (1893-1966), Γεωργίου Φλωρόφσκυ (1893-1979), Παύλου Ευδοκίμωφ (1900- ), Αλεξάνδρου Σμέμαν (1921-1983) κ.ά. Με το Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου, ο π. Γεώργιος διατηρεί μέχρι σήμερα μία δημιουργική και γόνιμη συνεργασία.

Στο έκτο κεφάλαιο του βιβλίου γίνεται μία «περιήγηση του φιλοκαλικού ανθρώπου στην αισθητική της φύσεως, του προσκυνήματος, στα εύοσμα άνθη του παραδείσου και στα σκαλοπάτια της βασιλείας του Θεού εντός ημών» (σ.178). Εδώ, μέσω πλούσιου φωτογραφικού υλικού, παρατίθεται η αισθητική φημισμένων μονών (Λαύρα του Αγ.Σεργίου, Όπτινα κ.ά.), ιερών ναών (Παναγία του Καζάν στο Κρεμλίνο, Αγ.Γεωργίου Σαμάρας κ.ά.) και άλλων προσκυνημάτων με την ιδιαίτερη μεγαλοπρεπή αρχιτεκτονική τους, στα οποία πλήθη πιστών από τα πιο μακρινά μέρη της Ρωσίας καθημερινά έρχονται να επισκεφτούν, να ασπαστούν τα λείψανα των Αγίων και τις θαυματουργικές εικόνες  ή να συνομιλήσουν με «τους ανθρώπους του Θεού», τους μεγάλους «στάρετς», το «βιωμένο κάλλος» της «Μίας, Αγίας και Καθολικής Εκκλησίας» (Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ).

Εμπνεόμενος ο πατήρ Γεώργιος από τα δύο ταξίδια του στη Ρωσία, μετά από τιμητική πρόσκληση της Πατριαρχικής Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας για να διδάξει στο μεταπτυχιακό τμήμα της, δεν παραλείπει, σαν μία ένδειξη ευγνωμοσύνης, να αναφερθεί, στο έβδομο κεφάλαιο, στην ίδρυση και λειτουργία της κάνοντας ταυτόχρονα κι εμάς κοινωνούς της ζεστής φιλοξενίας των ενοίκων της -κάποιοι από τους οποίους αποτελούν σπουδαία πνευματικά αναστήματα της σύγχρονης Ρωσίας-καθώς και της απαράμιλλης τάξης και οργάνωσης του Ανώτατου αυτού καθιδρύματος. Θαυμάζομε μαζί με τον συγγραφέα «την ευγένεια, τη σοβαρότητα, την πειθαρχία» των φοιτητών της Ακαδημίας. «Οι ευέλπιδες αυτοί της Εκκλησίας, μακριά από συνδικαλισμούς, με πνεύμα υπακοής και υπευθυνότητας, με ένθερμο εκκλησιαστικό φρόνημα, ζήλο και αποφασιστικότητα, με τη στάση τους και τα ζωηρά και φωτεινά πρόσωπά τους δείχνουν πόσο έτοιμοι και ικανοί είναι να γίνουν πνευματικοί ηγέτες και καθοδηγητές του ορθόδοξου ρωσικού λαού» (σ.202).

Ο συγγραφέας στο όγδοο και τελευταίο κεφάλαιο, μέσα από τα μάτια του φιλοκαλικού ταξιδιώτη, βλέπει την επιβλητική ρωσική φύση ως ένα ακόμη στοιχείο που συνδέει τον ρωσικό με τον ελληνικό λαό, «ως τον ίδιο ‘περιβάλλοντα χώρο’ μέσα στον οποίο υπάρχουν τα όντα, αλλά και την ‘ευρυχωρία’ με την οποία τα όντα αποκτούν το χρόνο και το χώρο τους, τις διαστάσεις και το νόημά τους, δηλαδή, κατά τον Χάιντεγκερ, “τον ελεύθερο χώρο της δραστηριότητας του ανθρώπου”» (σ.30). Διερευνά τη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, προβάλλοντας την κατά φύση κατάσταση και κατ’ επέκταση την προπτωτική ενότητα και αγαπητική σχέση ολόκληρης της κτίσης. Η περιήγηση αυτή μας μεταφέρει «στα γαλανά ουρανοπάλατα της πλάσης, στη θεία χάρη που γλυκοφέγγει στα ύψη, στον κόσμο του Θεού που δεν είχε ούτε αρχή ούτε τέλος»! «Σαν περπατάς στη σιωπή ή καταγής ξαποσταίνεις, αφουγκράζεσαι, νιώθεις ασίγητους μελίρρυτους ύμνους…Και το σύνολο τούτο βομβίζει, σαλεύει, θροΐζει, παφλάζει, γλυκοψιθυρίζει τριγύρω σου, ωσάν ο Θεός ο ίδιος να σου μιλά με το στόμα όλης της Δημιουργίας!…Το κάλλος του κόσμου, κατά τον Μέγα Βασίλειο, είναι αντανάκλαση του ιδανικού, παραδείσιου κάλλους, στο οποίο και ανάγει» (σ.211). Είναι η ίδια ομορφιά, «η ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο» που έβλεπαν ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι και ο Λέων Νικολάιεβιτς Τολστόι, κορυφαίες μορφές της κλασικής ρωσικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας, στους οποίους ο συγγραφέας επίσης αναφέρεται. «Και τα κάλλη της κτίσεως εντέχνως καταμανθάνοντες, δι’ αυτών οιονεί δια γραμμάτων τινών, την μεγάλην του Θεού περί πάντα πρόνοιαν και σοφίαν αναγινώσκομεν», όπως διδάσκει ο Μέγας Βασίλειος (σ.216).

Η παρούσα έκδοση, μας προτρέπει να σκεφτούμε ότι σήμερα μέσα στις παγκόσμιες ανακατατάξεις, πολιτικού και πολιτισμικού χαρακτήρα, το χρέος του ελληνισμού και της ουσιαστικής του διανόησης είναι να ανασύρει και να επεξεργαστεί ιστορικές και πολιτιστικές μνήμες που για ποικίλους λόγους είχαν συμπιεσθεί στο όνομα περιστασιακών σκοπιμοτήτων ή πολιτικών συμφερόντων ή επιβολής νέων ιδεολογιών. Ο συγγραφέας, ως ανοιχτόμυαλος Έλληνας διανοούμενος, δείχνει να αντιλαμβάνεται τις δυνατότητες οι οποίες διανοίγονται για την επίδραση και την εποικοδομητική συνεργασία του ελληνισμού με τη Ρωσική διανόηση αλλά και την απλή κοινωνία, μέσα στο ρεύμα της σύγχρονης αμφισβήτησης, της αλλοτρίωσης και του αποπροσανατολισμού από το βαθύτερο νόημα της ζωής. Μέσα από το έργο του αναδεικνύει τα πολιτιστικά και επιστημονικά ενοποιητικά σημεία και τα αξιοποιεί σαν βάθρο μιας σύγχρονης πολιτισμικής γέφυρας η οποία ενώνει τους δύο λαούς. «Χρειάζεται οι δύο ορθόδοξοι λαοί μας να συμπορευθούμε προς “Εμμαούς” και να συν-μαρτυρήσομε την εξ αποκαλύψεως Ζωοδότρα Αλήθεια, την οποία κατέχομε…Να σταθούμε αλληλέγγυοι, ο ένας προς τον άλλο, συμπαθώς φερόμενοι στις σημερινές ταλαιπωρίες και “περιπέτειές” μας, στις οποίες συνυπάρχει η ζωντανή εμπειρία της νικητήριας αγάπης του “Αναστάντος και ανιστώντος” Κυρίου» (σ.31).

Στο μήνυμά του για τα Χριστούγεννα (2012) ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλος  αναφέρει: “Το έτος 2013 θα σημαδευθεί από τον εορτασμό της 1025ης επετείου της Βαπτίσεως των Ρως από τον Άγιο Ισαπόστολο Μεγάλο Δούκα Βλαδίμηρο. Διά της αποδοχής της Ορθοδόξου πίστεως διά το λαό μας άρχισε μια νέα εποχή. Το φως της αλήθειας του Χριστού, το οποίο πάλαι ποτέ έλαμψε από τους ευλογημένους λόφους του Κιέβου, έως και σήμερον φωτίζει τις καρδιές των κατοίκων των χωρών της ιστορικής Ρωσίας, οδηγώντας μας στην οδό της αγαθοεργίας”. Έτσι το βιβλίο του πατρός Γεωργίου γίνεται λίαν επίκαιρο!

Αμαλία Γεναράκη

Ειδικός Επιστήμονας Φιλοσοφικής Σχολής

Πανεπιστημίου Κρήτης

Ανακοίνωση στη Γενική Συνέλευση των Πρυτάνεων (Μόσχα 13-16/11/15)

Οκτώβριος 12th, 2017 Posted by Άρθρα 0 thoughts on “Ανακοίνωση στη Γενική Συνέλευση των Πρυτάνεων (Μόσχα 13-16/11/15)”

Πρωτοπρεσβυτέρου κ. Γεωργίου ΜΑΡΝΕΛΛΟΥ, Δρ Θεολογίας, καθηγητού και Μέλους του Ακαδημαϊκού Συμβουλίου της Πατριαρχικής Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Κρήτης, Διευθυντή του Ινστιτούτου Ελληνικής Γλώσσας, Ορθοδόξου Θεολογίας και Πολιτισμού

ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, ΕΛΛΗΝΙΣΤΙ ΚΑΙ ΡΩΣΙΣΤΙ, ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΛΑΒΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΩΣ ΤΑΠΕΙΝΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΥΘΜΙΣΗ
ΥΠΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΤΟΥ Κ. Μ. Ορθοδόξου Πολιτισμού και του Ινστιτούτου Ελληνικής Γλώσσας, Ορθοδόξου Θεολογίας και Πολιτισμού

Ελλογιμώτατε Κύριε Πρύτανη της Κρατικής Ακαδημίας Σλαβικού Πολιτισμού της Μόσχας, Ελλογιμώτατοι κύριοι Πρυτάνεις των Σλαβικών Ακαδημιών, Πανεπιστημίων και Θεολογικών Σχολών της Ρωσίας και των Σλαβικών χωρών. Ευχαριστώ εκ μέρους του Ινστιτούτου Ελληνικής Γλώσσας, Ορθοδόξου Θεολογίας και Πολιτισμού και της Πατριαρχικής Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Κρήτης, Ιδρύματα της Αποστολικής Εκκλησίας της Κρήτης, τα οποία έχω την τιμή να εκπροσωπώ για την τιμητική επίσημη πρόσκληση, την οποία λάβαμε από τον κ. Πρύτανη της Κρατικής Ακαδημίας Σλαβικού Πολιτισμού και τα συνεργαζόμενα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, προκειμένου να συμμετάσχομε στην Γενική Συνέλευση των Πρυτάνεων των Κρατικών και λοιπών Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, της ομόδοξης χώρας της Ρωσίας την οποία υπεραγαπώ και με πνεύμα αυταπάρνησης και διακονίας υπηρετώ, όπως καλώς γνωρίζουν οι πολυάριθμοι Ρώσοι φίλοι καθηγητές και φοιτητές μου που έρχονται επί δέκα συνεχή έτη στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης για να μαθαίνουν και να βελτιώνουν τις γνώσεις τους στην «μητρική γλώσσα κάθε ορθόδοξου», την Ελληνική Γλώσσα.
Το θέμα της ανακοίνωσης το οποίο επέλεξα ως συμβολή στις εργασίες της Γενικής Συνέλευσης δεν μπορούσε παρά να έχει σχέση με την Παιδεία, με τις Επιστήμες τις Αγωγής του ανθρώπου αλλά και με τη Βυζαντινή και Σλαβική μας κληρονομιά, είναι:
ΘΕΜΑ: Η ιδέα «Νέος άνθρωπος» και ο «Περιφερισμός» στο έργο της Αγωγής του ανθρώπου και η υπέρβασή τους με την ανθρωπολογία της βυζαντινής και σλαβικής παράδοσης.

Οι όροι «Νέος άνθρωπος» και «Νέα κοινωνία» είναι γνωστοί στην Πολιτική ιστορία, την Κοινωνιολογία και στα σύγχρονα παιδαγωγικά συστήματα, ιδιαίτερα στη Ρωσία από το 1918 και εξής. Γι΄αυτό και δεν θα αναφερθούμε στο Α΄ μέρος της ανακοίνωσης σε ονόματα και απόψεις Πολιτικών και Παιδαγωγών στη Ρωσία και στις Βαλκανικές Χώρες, γιατί αφενός θα είναι σαν να κομίζομε «γλαύκα  εις Αθήνας», αφετέρου για να έχομε το διαθέσιμο χρόνο να αναφερθούμε περισσότερο, στο μεγάλο πρόβλημα των Επιστημών της Αγωγής, που είναι η σκοποθεσία της παιδαγωγικής του ανθρώπου και οι επικρατούσες αντιλήψεις γύρω από το τι είναι ο άνθρωπος, ποια η φύση και ποια η αποστολή του μέσα στον κόσμο. Δηλαδή αυτό που ονόμασε ο Μέγας Παιδαγωγός π. Βασίλειος Ζενγκόφσκυ και ο Καθηγητής και ο Παιδαγωγός Αλέξανδρος Κοσμόπουλος ο «ΠΕΡΙΦΕΡΙΣΜΟΣ» στην Αγωγή του νέου ανθρώπου και της νέας κοινωνίας και οι συνέπειες αυτής της ιδεολογίας στην κοινωνία και στον χώρο της παιδείας.
Για να γίνω κατανοητός στη συνέχεια, επιτρέψετε μου να σας εξηγήσω τι σημαίνει ο όρος «Περιφερισμός». «Περιφερισμός» είναι η σύγχρονη τάση στην Παιδαγωγική που προέρχεται από την υλιστική και αθεϊστική αντίληψη του ανθρώπου και της ζωής να συγκεντρώνει ολόκληρο το ενδιαφέρον της στην ανάπτυξη των «περιφερειακών» δυνάμεων του ανθρώπου, περιφρονώντας το οντολογικό βάθος και μεγαλείο.

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ
Ως γνωστόν, η παιδαγωγική διαδικασία προσανατολίζεται σε κάθε εκδήλωσή της στο «δέον γενέσθαι», δηλαδή σε κανόνες που περιγράφουν μια ιδεατή ή πραγματική κατάσταση της ανθρώπινης προσωπικότητας ή συγκεκριμένους τύπους συμπεριφοράς, που πρέπει να γίνουν πράξη. Ανάλογα με το βαθμό συγκεκριμενοποίησης των επιδιώξεων αυτών, χρησιμοποιούνται οι όροι «παιδαγωγικά ιδεώδη», «σκοποί» και «στόχοι» αγωγής και μάθησης . Το βασικότερο πρόβλημα που ανακύπτει, σε ό,τι αφορά τους σκοπούς αγωγής και μάθησης, συνάπτεται με το ερώτημα αν υπάρχουν απόλυτα έγκυροι και αμετάβλητοι σκοποί της παιδαγωγικής διαδικασίας ή, εφόσον μεταβάλλονται στην ιστορική διαδικασία, από ποιους παράγοντες εξαρτάται ή επηρεάζεται η διαμόρφωσή τους (Ξωχέλλης Παναγιώτης).
ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ «ΝΕΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ». ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΙΣΜΟΥ
α) Στα ολοκληρωτικά συστήματα, μια πνευματική και πολιτικοοικονομική κίνηση που εκπορεύεται από τον ιστορικό διαλεκτικό υλισμό (του Μαρξ και του Ένγκελς), ο άνθρωπος θεωρείται αποκλειστικά κοινωνικό όν, το οποίο οφείλει να θέσει στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου τις ατομικές του ικανότητες, τις φιλοδοξίες και τις ανάγκες του. β) Το άτομο εξουθενώνεται και καταντά σε ανώνυμο αριθμό, εκτελεστή τυφλό εντολών που δίνονται από ψηλά, χωρίς το δικαίωμα για ελεύθερη βούληση και σκέψη προς αυτοαγωγή. Ως άτομο ο άνθρωπος παραμένει χωρίς σημασία. Έτσι, η κοινωνική αγωγή στη σοσιαλδημοκρατία καταντά μονομερής και δεν απαντά στην απαίτηση της τελειοποιήσεως του ατόμου. γ) Στον υλισμό η Παιδαγωγική δεν ενδιαφέρεται για την παιδεία του «ανθρώπου καθ΄ αυτόν» ούτε για την ηθική αυτονομία της προσωπικότητας, αλλά για την οργάνωση όλων των ατομικών δυνάμεων στην υπηρεσία «του συλλογικού», δηλαδή της «παραγωγικής κοινωνίας». Η παιδεία είναι φαινόμενο «επιγινόμενον» και ένα παράγωγο του κοινωνικού βίου, δεν αποτελεί περιοχή αξιών και επιδράσεων που να έχουν δική τους αξία και δομή. Έτσι ο σκοπός της παιδείας είναι ουτοπιστικός, γιατί επιδιώκει μια κατάσταση εξομοίωσης, η οποία έρχεται σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση.
Ύστερα από τα πρώτα γενικά παιδαγωγικά συμπεράσματα για τις επιπτώσεις τις οποίες έχει η ιδέα «νέος άνθρωπος». στον χώρο της κοσμικής παιδαγωγικής, και η παιδαγωγία του «περιφερισμού» μέσα στο έργο της Αγωγής τίθεται το πρόβλημα της αναζήτησης μιας νέας βάσεως όλου του έργου της αγωγής.
Β΄ ΜΕΡΟΣ: Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΑΙ ΣΛΑΒΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Η Ορθόδοξη Εκκλησία, Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς και αγαπητοί συνάδελφοι των Φιλολογικών Πανεπιστημίων και των Θεολογικών Σχολών θα πρέπει να αντιληφθεί το πρόβλημα και να αγωνισθεί, να μαρτυρήσει για την αλήθεια που κατέχει στην παρακαταθήκη της βυζαντινής και σλαβικής παράδοσης για τον «ουράνιο άνθρωπο», το «φυτόν ουράνιον» τον «εν καινότητι ζωής», τον «καινόν άνθρωπον» του ευαγγελίου. Τα προβλήματα που συσσωρεύονται στις χριστιανικές ιδιαίτερα κοινωνίες, μια και οι σύγχρονες ιδεοληψίες και φιλοσοφίες δια της «κοσμικής παιδαγωγικής» επιβάλλονται με τρόπο ελκυστικό, προκλητικό και πολλάκις εκβιαστικό, εξαναγκαστικό στα χριστιανικά κράτη είναι προβλήματα ζωής και θανάτου για τον χριστιανό άνθρωπο, αλλά και για κάθε ελεύθερο άνθρωπο του πνεύματος, ο οποίος έχει συναίσθηση ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο «κοινωνικό ον», αλλά μια ελεύθερη μοναδική προσωπικότητα μέσα στην οποία υπάρχουν περισσότερα από ένα στρώματα διαθέσεων, εστίες στοχασμών, κέντρα αποφάσεων, ενεργά ή και λανθάνοντα στοιχεία που δεν έχουν ενεργοποιηθεί ,μυστικές καταβολές, σπινθήρες του Πνεύματος, «ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος».
Σύμφωνα με την άποψη που μας κληροδότησε ο περασμένος αιώνας γνωρίζομε ότι οι σκοποί απορρέουν από ηθικά συστήματα και η Παιδαγωγική αντλεί από την Πρακτική Φιλοσοφία γενικούς κανόνες ηθικής συμπεριφοράς και συνεπώς σκοπούς της αγωγής. Στην προσπάθεια των Παιδαγωγών του 20ού αιώνα να κατοχυρώσουν την αυτονομία της Παιδαγωγικής ως επιστήμης υποστηρίχθηκε ότι η Παιδαγωγική είναι σε θέση να καθορίζει, με δικές της μεθόδους, τους σκοπούς της αγωγής. Σε συζητήσεις που έγιναν σχετικά με τη συμβολή της Παιδαγωγικής στη διαμόρφωση των σκοπών της αγωγής φαίνεται να προκύπτει το εξής συμπέρασμα: Η επιστήμη περιγράφει, αιτιολογεί και ερμηνεύει δεδομένα ενός τομέα της πραγματικότητας από μια ορισμένη οπτική γωνία, δεν έχει όμως κανονιστική αρμοδιότητα, δηλαδή δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει κατά τρόπο δεσμευτικό κανόνες για τη συμπεριφορά του ανθρώπου και επομένως σκοπούς της αγωγής. Διερευνά όμως την προέλευση και διαμόρφωση των σκοπών της αγωγής, καθώς και τις προϋποθέσεις για τη μεθόδευση της πραγμάτωσής τους, σε συνάρτηση με τις κοινωνικο-πολιτιστικές συνθήκες και την ψυχική εξέλιξη του παιδιού και του εφήβου, και μπορεί να διατυπώσει πολύ γενικές αρχές παιδαγωγικής συμπεριφοράς.
ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΚΑΙ ΣΛΑΒΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ
Ο σύγχρονος άνθρωπος που είναι γαλουχημένος στη βυζαντινή και ορθόδοξη σλαβική παράδοση, ο οποίος αισθάνεται παρά την αυτοτέλειά του ανασφάλεια, μέσα στον πλουραλισμό και μπροστά στον κίνδυνο να υποταχθεί άκριτα σε ιδεολογίες και κοσμοθεωρίες είναι καιρός να κάνει την υπέρβασή του. Να καταφύγει στα νάματα της ορθοδόξου πίστεως και αλήθειας, όπως αυτά φυλάσσονται για δυο χιλιάδες χρόνια σε Ανατολή και Δύση, σε ολόκληρη την Οικουμένη. «Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να διαπαιδαγωγήσομε υπηρέτες της τεχνολογίας, «νοητικά ρομπότ» ικανά να δαμάσουν τη φύση, αλλά και να υπονομεύσουν την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια, τη φιλοσοφία περί του ανθρώπου και του προορισμού του, και να εξαφανίσουν την αξία του ανθρώπινου προσώπου», αναφέρει ο Ξωχέλλης Παναγιώτης.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΟΜΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΟ
1) Η ορθόδοξη πατερική διδασκαλία διδάσκει ότι ο άνθρωπος είναι πρόσωπο και ως εκ τούτου, έχει μεγάλη και μοναδική αξία. 2) Ο άνθρωπος δεν είναι «μικρόκοσμος» αλλά «μεγαλόκοσμος». Περιορίζομε την αξία και τη δυνατότητα για τελείωση του ανθρώπου μέσα στα όρια του αισθητού κόσμου και τον υποβιβάζομε όταν τον αποκαλούμε «μικρόκοσμον», όπως ο Δημόκριτος και άλλοι φιλόσοφοι αποκαλούν, διότι ο άνθρωπος, για το πλήθος των δυνάμεων που περιέχει και μάλιστα της λογικής, νοεράς και θελητικής, (Τριχοτομία της ψυχής (τρία μέρη) α) ΓΝΩΣΤΙΚΟΝ (Λογιστικόν κατά τον Πλάτωνα) β) Θυμικόν (θυμοειδές κατά τον Πλάτωνα) γ) Επιθυμητικόν (κοινή ονομασία και για Άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό, Άγιο Νεκτάριο και Πλάτωνα), τις οποίες ο αισθητός κόσμος δεν έχει . Ο Θεός τοποθέτησε τον άνθρωπο σαν ένα μεγάλο κόσμο μέσα στον μικρό δηλαδή στο σύμπαν (Πρωτ. Γεωργίου Μαρνέλλου, ΑΓΙΟΝΙΚΟΔΗΜΙΚΑ ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΑ, Τόμος Β΄, Άγιος Νικόλαος Κρήτης 2007).
Οι απόψεις αυτές και η «τελεολογία ή τελολογία της πατερικής ανθρωπολογίας», ή οποία αποτελεί το θησαυρό της παράδοσης των δυο λαών μας και των ομόδοξων Σλαβικών λαών, είναι αξιόλογες από άποψη θεολογική και παιδαγωγική αποτελούν για τις ορθόδοξες χώρες και μπορούν να αποτελέσουν τις βάσεις και την σκοποθεσία τη συγχρόνου Αγωγής και Παιδείας στη σύγχρονη χριστιανική Ευρώπη και όχι μόνο. Το τι σημαίνει αλλοίωση του ορθού πνεύματος της θεολογίας των «στατικών» θρησκειών και ειδικότερα της «δυναμικής θρησκείας» της εξ αποκαλύψεως αλήθειας, που είναι ο χριστιανισμός, για να χρησιμοποιήσω τη διάκριση που κάνει με τη φιλοσοφία του ο Ενρύ Μπεργκσόν, στο έργο του «Οι δύο πηγές της ηθικής και της θρησκείας», (GEORGES MARNELLOS, La connaissance mystique d‘ après  BERGSON…”, και σε ποιες ιδεοληψίες, επικίνδυνες καταστάσεις, εγκληματικές και απάνθρωπες ενέργειες μπορεί κάποιος να το εννοήσει καλά, ερμηνεύοντας προσεχτικά τα όσα συνέβησαν τελευταία με τα τρομακτικά κτυπήματα.
3) Η ανθρωπολογία και η τελολογία της κρίνει τους σκοπούς και τις μεθόδους της κοσμικής Αγωγής. Διότι θέτουν σε αυτήν έμμεσα το ερώτημα: Ποιος είναι αυτός που έχει απέναντι του για αγωγή και μάθηση που επιδιώκει να διαπαιδαγωγήσει, να καταρτίσει, να κατευθύνει, προς ποια κατεύθυνση στοχεύει να τον οδηγήσει; Στοχεύει να περιορίσει τον νέο άνθρωπο και να τον προσαρμόσει μέσα στα κοινωνικά φθαρτά σχήματα και μεγέθη του κόσμου, να του προσφέρει ανάλογα με τις υπάρχουσες σκέψεις και φιλοσοφίες της εποχής μας «χρησιμοθηρικά και ωφελιμιστικά ιδεώδη» στο πλαίσιο της ύλης και των αισθήσεων που τον αφήνουν συνεχώς διψασμένο και πεινασμένο, ανικανοποίητο (πλεονεξία, κεφάλαιο, μονοπώλια, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ο θάνατος σου η ζωή μου). Επιζητεί να τον κάνει δούλο της παραγωγής, ένα εργαλείο ή να τον οδηγήσει στην οντολογική ανακάλυψη της μυστηριώδους ύπαρξης του, να τον διδάξει την αξία του προσώπου του, την δεοντολογία της ισόρροπης ανάπτυξης του, της «ομοιο-στατικής ισορροπίας» του (=εναρμόνιση, εξισορρόπηση των τμημάτων της ψυχής) την αρμονία και την ομορφιά της ψυχής του, στον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε και να του προσφέρει το νόημα της ζωής. Ίσως στο σημείο αυτό, υπάρξει ένας αντίλογος. «Η Παιδεία η μόρφωση του νέου ανθρώπου τι σχέση μπορεί να έχει με το νόημα της ζωής;». Δεν είναι δυνατόν να είναι άλλο πράγμα η αγωγή του παιδιού ή η «ανθρωποαγωγική» και άλλο πράγμα ο σκοπός και το νόημα της ζωής. Γιατί εάν η Παιδεία δεν εξανθρωπίζει και δεν εξευγενίζει τον νέο άνθρωπο, δεν αποβλέπει στον «πλήρη άνθρωπο» (integral) που αποτελείται από το σώμα και την ψυχή, δεν του φανερώσει το μυστικό της ζωής και το βαθύτερο νόημα της χρειάζεται άραγε να υπάρχει; Δεν είναι τυχαίο που οι Σλάβοι, χρησιμοποιηθούν τη λέξη ΣΒΕΤ φως για την παιδεία. Ο ίδιος όρος, η ίδια ρίζα είναι και για την αγιότητα (ΣΒΙΑΤΟΪ). Διότι η αγιότητα είναι φως και η παιδεία πρέπει να είναι φως, να φωτίζει, είναι «εσωτερική καλλιέργεια», ελευθερία. Οφείλει να μορφώνει και όχι να παραμορφώνει ψυχές. Η παιδεία να είναι «φως» για να φωτίζει τους πάντες. Να καλλιεργεί τη φρόνηση, την πραότητα, την ανδρεία, τη σωφροσύνη, την εγκράτεια, την ισότητα, τη δικαιοσύνη και την αγάπη και να ρυθμίζει τις διαπροσωπικές σχέσεις προσώπων και λαών. Επίσης ένας καλλιεργημένος και ισορροπημένος άνθρωπος που δεν «ασθενεί στο σώμα και την ψυχή», έχει τη δυνατότητα να δανείζεται από τον πολιτισμό ότι δεν είναι αντίθετο προς τις χριστιανικές του παραδόσεις, μπορεί να προσαρμόζει τα έξωθεν επιτεύγματα = τον κόσμο, δηλαδή τα «κοσμήματα» προς την ομορφιά που έχει μέσα στον εσωτερικό του κόσμο, χωρίς να παραμορφώνει το τρίπτυχο «Θεός-Κόσμος-Άνθρωπος» αλλά και την ουσία και την κλήση της υπόστασής του. Διότι, όπως αναφέρει ο Νικ. Μπερντιάγεφ «τόσον ο ολοκληρωτισμός όσο και ο καπιταλισμός με την καπιταλιστική οικονομία του «απανθρωποποιούν τη ζωή και μεταβάλλουν τον άνθρωπο σε πράγμα, σε μηχανή, μια πέτρα στο οικοδόμημα, της κοινωνίας, ένα μέσο στην οικονομική ανάπτυξη… ».
4) Μελετώντας την παράδοση των λαών μας διαπιστώνομε ότι η παράδοση των λαών μας έχει την απάντηση. Ο άνθρωπος δεν ανήκει μόνο στον προσωρινό αυτό χρόνο με το βάθος του μετέχει στην αιωνιότητα. Η επιστήμη και η πολιτική είναι μέσα δεν είναι σκοποί. Ποιος είναι ο σκοπός της παρουσίας του ανθρώπου στη γη; Η εμπειρική παρατήρηση δείχνει πως ο σκοπός είναι θεμελιακή ροπή της ύπαρξης. Μόνον έτσι προσλαμβάνει νόημα και βάθος η ύπαρξη. Αλλιώς είναι ένα άχρηστο αντικείμενο του κόσμου. Η επιστημονικο-τεχνική ορολογία μετάτρεψε τα μέσα σε σκοπούς.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΡΙΝΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ ΚΡΗΤΗΣ – ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Οκτώβριος 12th, 2017 Posted by Άρθρα 0 thoughts on “Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΡΙΝΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ ΚΡΗΤΗΣ – ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ”

της Μαρίας Χατζηπαναγιώτη, Msc, Φιλόλογος - Αρχαιολόγος

Τα θερινά επιμορφωτικά σεμινάρια του Κέντρου Μελέτης Ορθοδόξου Θεολογίας και Πολιτισμού ξεκίνησαν τα πρώτα δειλά τους «βήματα» στις αρχές Ιουλίου 2004 για δύο εβδομάδες και συνέχισαν με επιτυχία τις επόμενες χρονιές, καλύπτοντας το διάστημα τεσσάρων εβδομάδων σε ένα πλήρες πρόγραμμα εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας, της Ορθοδόξου Θεολογίας και Πολιτισμού. Από το 2005 διεξάγονται υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Τα μαθήματα απευθύνονται σε ξένους ορθοδόξους φοιτητές και αποφοίτους Ορθοδόξων Θεολογικών Ακαδημιών ή Κέντρων Ελληνικών Σπουδών. Το πρόγραμμα είναι ανοιχτό στους ετερόδοξους και ετερόθρησκους αλλοδαπούς που ζουν ή εργάζονται στην πόλη του Αγίου Νικολάου και στην ευρύτερη περιοχή .
Μέχρι τώρα το πρόγραμμα παρακολούθησαν φοιτητές από σχολές όπως: η Πατριαρχική Ακαδημία Μόσχας, η Ακαδημία του Αγίου Τύχωνος και η Θεολογική Σχολή του Αγίου Σεργίου Παρισίων. Γάλλοι, Σέρβοι, Ρουμάνοι, Ρώσοι, Άγγλοι, Γερμανοί και Βούλγαροι έχουν τιμήσει και τιμούν τα μαθήματα κάθε χρόνο. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι κάθε χρονιά μένει πράγματι «μαγιά» για την επόμενη. Έχουμε φοιτήτρια από τη Βουλγαρία, που διαμένει μόνιμα στην πόλη του Αγίου Νικολάου και η οποία παρακολουθεί τα μαθήματα από την πρώτη χρονιά. Έχουμε φοιτητές που ήρθαν τη μια χρονιά και έφεραν τους συζύγους ή τα αδέλφια τους την επομένη. Έχουμε επίσης, παραδείγματα φοιτητών από την Αλεξάνδρεια και τη Μόσχα, που παρέμειναν και το χειμώνα στην Κρήτη για να συνεχίσουν την εκμάθηση της γλώσσας. Τα επαγγέλματα των φοιτητών είναι πολλά και ετερόκλητα: μουσικοί, δάσκαλοι, χημικοί, φιλόλογοι, φοιτητές ελληνικής λογοτεχνίας, μηχανικοί, κάτοχοι μεταπτυχιακών διπλωμάτων ειδίκευσης, καθηγητές Πανεπιστημιακών Σχολών, ιερείς, δόκιμοι μοναχοί, φοιτητές Θεολογίας κ.ά. Όλοι όμως διακρίθηκαν για τη δίψα που είχαν για μάθηση και το ζήλο τους για πρόοδο στην ελληνική κατά τη διάρκεια φοίτησής τους.
Τις δύο πρώτες περιόδους λειτούργησαν τμήματα αρχαρίων και προχωρημένων. Τα τελευταία δύο χρόνια λειτούργησαν τρία επίπεδα σπουδών (αρχάριοι, μεσαίοι, προχωρημένοι). Τα μαθήματα διεξάγονται σε καθημερινή βάση και για τέσσερις διδακτικές ώρες το πρωί. Το ωρολόγιο πρόγραμμα περιλαμβάνει:
1η ώρα: Διδασκαλία με βάση επιλεγμένα βιβλία που ταιριάζουν στο επίπεδο διδασκαλίας
2η ώρα: Πρακτική εξάσκηση- διάλογοι- λεξιλογικές ασκήσεις
3η ώρα: Θεωρία γραμματικής και ασκήσεις
4η ώρα: Έχει καθιερωθεί να είναι ώρα επιλογής Αρχαίων Ελληνικών (Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή) και Νέων Ελληνικών (Τρίτη, Πέμπτη). Παράλληλα, η ώρα αξιοποιείται για την προβολή οπτικοακουστικού υλικού όπως, ελληνόφωνων ταινιών, ντοκιμαντέρ για τον πολιτισμό, επαφή με την πορεία της μουσικής από τα βυζαντινά χρόνια έως σήμερα, μελέτη ιστορικών και λογοτεχνικών βιβλίων, πάντα προσαρμοσμένα στο επίπεδο των μαθητών.
Λόγω της ιδιαιτερότητας του προγράμματος που απευθύνεται σε ενήλικες παρουσιάζεται το φαινόμενο να υπάρχει διαφορά επιπέδου γνώσης και διαφορά δυνατότητας εκμάθησης που οφείλεται είτε στη διαφορά εθνικότητας, που δημιουργεί διαφορετικές αδυναμίες κατανόησης σε κάθε ενότητα, είτε στη διαφορά ηλικίας, που δεν επιτρέπει την ίδια ικανότητα αφομοίωσης σε κάθε φοιτητή. Γι’ αυτό τα τμήματα είναι ολιγομελή και η διδασκαλία ακολουθεί την ομαδοκεντρική αλλά και την ατομική προσέγγιση κάθε μαθητή ώστε να καλύπτει τις οποιεσδήποτε διαφορές επιπέδου γνώσης και να βοηθά στην ταχύτερη αφομοίωση της ύλης με διαφοροποίηση των ασκήσεων και των κριτηρίων αξιολόγησης.
Παράλληλα, οι φοιτητές που μετείχαν έως τώρα στο πρόγραμμα είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν δίγλωσσα σεμινάρια που απευθύνονται ειδικά σε αυτούς, στα ελληνικά και στα αγγλικά/ γαλλικά/ ρωσικά/ ιταλικά και τα οποία λειτουργούσαν τα δύο πρώτα χρόνια απογευματινές ώρες και την τρίτη χρονιά ως συμπληρωματική ώρα διδασκαλίας. Τα σεμινάρια ήταν ανοιχτά στο ευρύ κοινό και ποικίλου περιεχομένου, με εισηγητές Πανεπιστημιακούς καθηγητές που δίδαξαν ζητήματα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, Θεολογίας και Ορθοδόξου Πολιτισμού, Μουσικής, Παλαιογραφίας, Λογοτεχνίας.
Επιπλέον, στο πλαίσιο των μαθημάτων οι φοιτητές που συμμετείχαν έως τώρα, ήρθαν σε επαφή με την κρητική παράδοση και ζωή. Επισκέφτηκαν γραφικά χωριά, είδαν από κοντά βυζαντινά εκκλησάκια και μοναστήρια, δοκίμασαν μεζεδάκια της παραδοσιακής κρητικής κουζίνας και άκουσαν ήχους κρητικών λαϊκών οργάνων και τραγουδιών. Παρακολούθησαν θεατρικές παραστάσεις (όπως ο «Ερωτόκριτος» του Βιτσέντζου Κορνάρου) στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Λατώ» του Δήμου Αγίου Νικολάου. Θαύμασαν αρχαιολογικά αξιοθέατα και ευρήματα του Αρχαιολογικού Μουσείου Αγίου Νικολάου από τα μινωικά μέχρι τα νεότερα χρόνια και πλούτισαν τις γνώσεις τους για τον πολιτισμό μέσα από την προβολή ταινιών για το μινωικό πολιτισμό, την αρχαία ελληνική μυθολογία, την κλασική αρχαιότητα και με μία σειρά διαλέξεων για τη βυζαντινή μουσική και την παλαιογραφία. Ακόμη, παρακολούθησαν αντιπροσωπευτικά δείγματα του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Στο τέλος κάθε προγράμματος γίνεται απονομή βεβαιώσεων σπουδών σε μια τελετή λήξης με συμμετοχή κόσμου, εκπροσώπων πολιτικών, στρατιωτικών και πολιτιστικών φορέων. Όλα τα παραπάνω, όπως και η διαμονή των επισκεπτών φοιτητών κατά πλειοψηφία στο περιβάλλον των παραδοσιακών χωριών Έξω Λακώνια και Κριτσά και η πλούσια φιλοξενία που γεύτηκαν από τους κατοίκους, πρόσφεραν ένα συνδυασμό θεωρητικής κατάρτισης και έμπρακτης εφαρμογής στην καθημερινή ζωή ενθουσιάζοντας τους φοιτητές, που κάθε χρόνο έφευγαν με τις καλύτερες εντυπώσεις.
Σε μια γενική αποτίμηση μπορούμε να πούμε ότι το πρόγραμμα βρήκε ευρεία απήχηση στο ντόπιο πληθυσμό, που κάθε χρόνο όλο και περισσότερο δείχνει να το αγκαλιάζει με την έμπρακτη προσφορά και τη συμμετοχή του στα σεμινάρια και στις εκδηλώσεις του προγράμματος επικροτώντας ακόμη και γραπτά με δημοσιεύματα στον τοπικό τύπο την όλη προσπάθεια . Στην επιτυχία των προγραμμάτων σημαντική είναι κάθε χρόνο η συμβολή της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Κρήτης, του ΤΕΙ Αγίου Νικολάου, του Δήμου Αγίου Νικολάου και του Πολιτιστικού Οργανισμού του, της Νομαρχίας, του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη Πέτρας και Χερρονήσου και των συνεργατών του, της ενορίας Αγίας Τριάδας, του Θεραπευτηρίου Χρονίων Παθήσεων Λασιθίου και των Ιερών Ναών Αγίων Αναργύρων και Ρόδον το Αμάραντον. Επίσης, ιδρύματα όπως το ίδρυμα Μποδοσάκη, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Έξω Λακωνίων, Κρούστα, Βουλισμένης αλλά και ιδιώτες άφησαν γενναιόδωρα τη σφραγίδα τους σε αυτό το έργο.
Με βάση την πορεία των προγραμμάτων και την απήχησή τους, αξίζει να παραθέσουμε εδώ τις «Εντυπώσεις ενός ξένου καθηγητή για τα σεμινάρια», του κ. Jan-Jacque Richard όπως δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Ανατολή : «Ως αλλοδαπός και ετερόδοξος πρέπει να πω ότι, σε μια εποχή όπως η σημερινή, εποχή της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, … μια πρωτοβουλία σαν αυτή του Κέντρου Μελέτης Ορθοδόξου Πολιτισμού είναι πρώτης σημασίας…. Πιστεύω ότι η πρωτοβουλία αυτή θα συμβάλει σε μια καλύτερη γνώση, για μεν τους Έλληνες της πλούσιάς τους κληρονομιάς- που τόσο επηρεάστηκε από την ορθόδοξη Θεολογία και το βυζαντινό πολιτισμό…- για δε τους ετερόδοξους ή και αλλόθρησκους αλλοδαπούς σε μια καλύτερη γνώση των ριζών του χριστιανισμού, τους τρόπους που αναπτύχθηκαν και τους καρπούς που παρήγαγαν…. Προσωπικά επωφελήθηκα πάρα πολύ πνευματικά με το να παρακολουθώ τις ομιλίες αφιερωμένες σε θεολογικά θέματα και σε θέματα εκκλησιαστικής τέχνης».
Συνοψίζοντας, φαίνεται πως τα μαθήματα πετυχαίνουν το βασικότερο στόχο τους, όπως τον οριοθέτησε ο πρόεδρος του Κ.Μ.Ο.Πολιτισμού, πρωτοπρ. Γεώργιος Μαρνέλλος, να ανοίξουν δηλαδή δρόμους κοινωνίας και επικοινωνίας με τη σύγχρονη Ευρώπη και με ολόκληρο τον κόσμο, ώστε να γίνει «όσο το δυνατόν και στο δικό μας χώρο ένας περισσότερο ανθρώπινος- τρυφερός- φιλόκαλος και αυθεντικότερος (κόσμος)» . Ένας κόσμος πανανθρώπινος, θα προσθέταμε.
Στα ίδια χνάρια πατά και η πρόσφατη προσπάθεια μετεξέλιξης του Κ.Μ.Ο.Π. και η ίδρυση του Ινστιτούτου Ελληνικής Γλώσσας, Ορθοδόξου Θεολογίας και Πολιτισμού (Ίδρυμα Παιδείας και Πολιτισμού) με τον υπότιτλο «Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως», όπως φάνηκε στην πρόσφατη γενική Συνέλευση του Κ.Μ.Ο.Π. στις 11/10/2007 . Περισσότερα από εκατό μέλη συμμετείχαν, οι περισσότεροι άνθρωποι των γραμμάτων και των επιστημών. Όπως έγινε ομόφωνα αποδεκτό, το Ινστιτούτο αποσκοπεί στην ενίσχυση της επιστημονικοπαιδαγωγικής έρευνας και στην Ελληνορθόδοξη ευρωπαϊκή εξέλιξη και προοπτική όπως ορίζεται και στο κεφ. Ι΄, άρθρο 27, του υπό έγκριση καταστατικού του. Βασικός στόχος, η συστηματική οργάνωση προγραμμάτων εκμάθησης και βελτίωσης της Ελληνικής Γλώσσας, Ορθοδόξου Θεολογίας, Βυζαντινής Τέχνης, Βυζαντινής Εκκλησιαστικής μουσικής, Λαογραφίας και προγραμμάτων εκμάθησης στους ξένους παραδοσιακών οργάνων. Γενικότερα, αποσκοπεί στη συστηματική μελέτη του Ορθόδοξου Ελληνικού Πολιτισμού καθώς και στην οργάνωση προγραμμάτων θρησκευτικού τουρισμού σε συνεργασία με την τοπική εκκλησία, το ΥΠΕΠΘ, τα συναρμόδια υπουργεία, πανεπιστημιακές σχολές της ημεδαπής αλλά και του εξωτερικού.
Έτσι, αναμένεται να συνεχιστεί η αγαστή συνεργασία που εδώ και χρόνια έχει αρχίσει με ΑΕΙ και ΑΤΕΙ της Κρήτης, τις Ορθόδοξες Θεολογικές Σχολές της Λαύρας του Αγίου Σεργίου και των Παρισίων και την Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Κρήτης και επιπλέον να επεκταθεί σε ευρύτερο κύκλο. Ας ευχηθούμε ότι η δημιουργική αυτή πρωτοβουλία θα συνεχίσει με την ίδια αμείωτη διάθεση και με τη στήριξη από αρμόδιους φορείς ώστε να συνεχιστεί ένα έργο σημαντικό τόσο για τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του ορθοδόξου πολιτισμού όσο και για την προβολή του τόπου μας, του Νομού μας και της Κρήτης γενικότερα σε διεθνές επίπεδο.